Auteursarchief: Dolf de Jong

Over Dolf de Jong

Terug kijkend op de tachtig jaren, dat ik onopgemerkt rondloop op onze aardkloot, waarvan de eerste drie jaren voor mij een mistig verleden zijn. Van daarna is mij veel bijgebleven. Zoals de oorlogsjaren, wij woonden toen in Noordwijk aan zee, vlak achter de Noord Boulevard, naast hotel Den Hollander waarachter zich toen nog een boerderij bevond. Wij speelden daar vaak in de hooiberg. Toen er op de boulevard een bom werd gegooid, werd ook ons huisje zo beschadigd dat wij moesten verhuizen en in Noordwijk Binnen zijn komen wonen. Zo staat mij ook nog helder op het netvlies, de hongerwinter waarin ik bedelend bij de gegoede lui aanbelde voor een boterham en dan thuis de opbrengst kon verdelen onder mijn zwaar zieke vader, broer en zus. Ik mocht toen elke vrijdagavond bij de burgemeester in de keuken komen eten. Voorts stond ik elke dag in de rij bij de gaarkeuken. Ik weet nog, nadat we bevrijd waren, hoe ik met een oom van mij, mee liep naast de colonne weg marcherende Duitse soldaten om daar de weggegooide sigarettenpeuken voor mijn oom op te rapen. Ja zo herinner ik mij nog heel mijn jeugd. Op mijn dertiende ging ik van school en ging met de KW 86 naar zee op haringvangst, om voor thuis de kost te verdienen. ‘s nachts rond twee uur werden wij dan door de schipper gewekt en gingen dan de netten binnenhalen. Ik stond dan als afhouder aan de winch om de drie km lange kabel waar de netten aan vast zaten naar binnen te halen. Wij werkten dan tot een uur of zes en om zeven uur ging een ieder naar de kooi tot de schipper de scheepsbel weer liet klinken. Later heb ik toen ook nog op de KW 38 en op de Vlaardingen 115 gevaren. Daarna werd ik door een Noordwijkse kapitein van coaster Jaba, gevraagd om bij hem als kok te komen varen. Dat heb ik toen een klein jaar gedaan. Ik wilde echter aan dek werken. Ik was echter afgekeurd wegens kleurenblindheid. Ik heb toen zeven jaar op de Rijn gevaren tot daar door de invoering van radar ook de keuring werd ingevoerd en ik geen schipper kon worden. Toen ben ik als scheepscontroleur in de haven gaan werken, om later als veilheidsbeambte de vut in te gaan. Toen ben ik begonnen met het schrijven van gedichten. Ik schrijf verhalende gedichten. Dus geen echte gedichten die lezer driemaal moet herlezen om door te krijgen wat de dichter bedoeld. Ik hou mij daarbij meestal aan een strak rijm beleid. Waardoor mijn werkjes door echte dichters worden aangemerkt als een soort van sinterklaasgedichten. Ik heb het zelfs aangedurfd om een website te maken “ www.dichteronderdemolen.eu “ met voorlopig negentien pagina’s. En een honderdtal gedichten. Ook ben ik zo brutaal geweest, om zelfs een boek te schrijven van 320 pagina`s de titel i: \"De oceaan gaf het geheim prijs\". Ik heb het in eigen beheer uitgegeven en wat de kosten betreft ben ik daar aardig uitgesprongen.

Het nieuwe jaar

In de nevels van het oude jaar stonden de contouren voor het nieuwe jaar klaar, om ras met zware knallen uiteen te spatten het was haast niet te bevatten. Toen echter die broze contouren zich begonnen te roeren naar ons …

Geplaatst in gedichten | 1 reactie

De Sneeuwbal

Verteld door…… Cees en Greet hadden er lang over nagedacht en gepraat, om hun oude Ford-focus in te ruilen. Het aanbod van de Volvo dealer was erg aantrekkelijk. Wanneer ze nu kochten kregen ze er zelfs een volledig verzorgde wintersportvakantie …

Geplaatst in gedichten | 2 reacties

Mijn kerstboom

In de Kerstboom die ik heb staan daar in heb ik zonder dralen allemaal gouden ballen in gedaan en gaan de kaarsjes aan dan hangen zij te stralen. Een gouden bal voor elk lid die in deze schrijversgroepje zit al …

Geplaatst in gedichten | 1 reactie

Kerst

Aan de vooravond van het kerstgebeuren, openen de kerken hun deuren. Terwijl overal de klokken luiden verstommen elders tijdelijk de oorlogsgeluiden. De geweren en kanonnen verstommen, bommenwerpers blijven aan de grond wanneer men de blijde boodschap verkondt werpen zij tijdelijk …

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Je inspiratie

Als je denkt dat je inspiratie verdwenen is, dan is dat een erbarmelijk gemis. Eèn ding is echter zeker en gewis, dat je inspiratie toch ergens is. Dus beëindig niet het zoeken en ga niet lopen vloeken, dat is slechts …

Geplaatst in gedichten | 1 reactie

De trommelaar

Bij `t kerstgebeuren hoort men niet te treuren alle kerken openen hun deuren. De mensen slaan aan het versieren om alzo het kerstfeest te vieren. laat men zich met glitter omringen en gaat men ter kerke om te zingen. Hiervoor …

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Je inspiratie

Als je denkt dat je inspiratie verdwenen is, dan is dat een erbarmelijk gemis. Een ding is echter zeker en gewis, dat je inspiratie toch ergens is. Dus beëindig niet het zoeken en ga niet lopen vloeken, dat is slechts …

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Het schilderij

Lamplicht verdwijnend in de duisternis alsof het een weerspiegeling is van haar herinneringen, die zij naar het duister wil verdringen. In het duister van haar brein zodat ze voor eeuwig opgeborgen zijn, de herinneringen die haar zo kwellen die haar …

Geplaatst in gedichten | 1 reactie

DE (W)ARME BAKKER

Een warme bakker in den lande moest in de AOW daar zat hij wel een beetje mee hij had dan niets meer om handen. Altijd voor dag en dauw opgestaan bij nacht en ontij zijn werk gedaan Doch nu was …

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Op de markt

Het was heel erg druk op de markt alsof alle mensen bij elkaar waren geharkt. Maar ik kon me zelf niet bedwingen, ook al moest ik dan steeds wringen. Ik moest per se naar de markt toe al werd ik …

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen