witte walmen

ziedaar waar de maan verschijnt
en Sodom en Gomorrah het
aanwezige ik belijd met stroperige
blikken die kwijlend de weg
belijnt met sporen van witte
walmen overjarig zaad baant
de vooruitgang in
tegenovergestelde daden

oubollige buiken hangen schuw
over het vooronder en de patrijspoort
die moeder en kind verbond heeft
de luik gesloten met het vet
der midden klasse

ergens prijs ik me rijk dat
mijn verstekeling de tijd heeft
begrepen en oculeert ter staande
bij het gissen naar een ejaculatie

ach, het kruis berust dàn steeds op
leugens en ontaard bedrog, doch de leest
is de lessenaar die we allen beamen
met het getreuzel van de steeds
ouder wordende en ontbladerende eik

Reacties (2) | 05/01/2019
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Een gedicht dat gepast geschreven zou kunnen zijn door een eeuwenoude monnik, die door de tijd vergeten, in een donkere hoek in een het schijnsel van een een walmende kaars en het piepend knarsen van de ganzenveer, huilend om het knellend keurlijf van het verstikkend celibaat.

    Derde strofe en derde regel. Moet "oculeert" niet zijn "copuleert"?

    groetjes
    Ruud
  2. Vriend...

    daar waar het fysiek
    zijn natuurlijke processen nog kent
    schuimt schaduw het verval...

    donkert licht de tijdscontrasten
    die in het al overjarig vel hun perkamenten bladzijden
    reeds lang beschreven hebben

    nochtans...blijft er een universele eenheid tussen vorm
    en inhoud...gehandhaafd

    want de ziel...

    kent geen tijd..
    wel eeuwig en oneindigheid...

    Fraai..
    liefs..
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij