zo kleurt mijn pijn

steeds leg ik kleine woordjes neer
die als kiezels en brood mij het pad doen
terugzien vanwaar ik kwam, er waren
geen woorden, mijn God
hoe leefde ik in mijn huid
zonder kleur en betekenis

namen zijn niet om te noemen, maar
‘ k draag ze in de vlamboog van
mijn ogen, het verblindt het heilig
bestaan om de heuse waarheid
te ontkrachten en te verslaan

laat me leven in de zucht vanwaar
ik mijn sprookjes vind, ze kan ontrafelen
en ze beleven in de liefde die ik voel
voor mij als kind

maar telkens tikken weer die volwassenen
aan mijn raam en roemen mij als mens
en dat ik sta voor wat ik zeg, doch dit
is slechts mijn beleg dat met iedere hap
weer een stukje van mijn leven neemt

vaak ben ik haastig en niet plezant
vooral voor mijn naasten, och deze
wereld is mij te groot te rumoerig
en zoek de stilte die enkel in dood
mijn po√ęzie beklijft met de ranke
fragmenten die ik als mens

dan toch wel met dankbaarheid
kan en mag beleven

Reacties (1) | 24/12/2018
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend..

    in de wereld van het sprookje
    kleurt fantasie je vrijheid..

    is de dichtvorm een bescherming
    tegen de agressie van buitenaf..

    en vorm jij de wereld als
    leefbare eenheid..

    ipv fragmentarische chaos
    die ieder verbinden verbiedt
    omdat de factor macht
    beheerst wordt door sujetten
    die het menselijke achter zich hebben gelaten...helaas..

    Koester rankheid en uniciteit..
    als jouw aandelen in de eeuwigheid..

    liefs..
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij