in albast gegoten

de schaduw van de sterfelijkheid
boetseert de waarheid als
een nagel op de net gewitte
muur, koperen geleidingen
ademen de harde vormen
die in albast gegoten
wedijveren om het laatste uur

de spanning pulseert ergens
tussen hoop en nog meer hoop,
het zijn de kansloze voorspellingen
die van de nacht een granieten
omhulsel maakt, ondoordringbaar
voor het reƫele en verifieerbaar
voor de vele angstige avonturen
die onuitputtelijk de dood in
mij trachten te manipuleren
met levensechte overtuigingen

mijn maat is beneden half en ik
gorgel nog slechts wanneer
ik in de verte iemand naar mij
hoor roepen,

ik prevel slechts nog woorden die mijn
naam verdoezelden in de
berm waar de geĆ¼niformeerde
macht me vond, mijn smeekbede
om hier de vonnis over mijn
hart uit te spreken werd
teniet gegaan door de
schuifpui die mijn
lichaam baarde
al was het reeds gestorven

Reacties (1) | 09/12/2018
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend...

    een intrigerend beeld
    van een bijna dood ervaring..
    dat opgehangen is aan
    kleine details die weer
    zichtbaar en bespreekbaar
    zich in een werkelijk manifesteren die nog niet helemaal de jouwe is..

    heel bijzonder...

    liefs..
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij