Het doodvonnis

Het doodvonnis

De cel is twee meter breed
en twee meter lang,
zijn wachtkamer tot de dood.
Over een uur is alles voorbij
hij voelt zich sterk en is niet bang
de oostelijke hemel kleurt zich al rood.

In veel doorwaakte nachten,
heeft het bidden hem versterkt,
hij is de angst voor de dood voorbij.
Geen vrouw of kinderen laat hij achter,
verdriet over zijn sterven blijft beperkt,
hij verlangt naar de dood, dan is hij vrij.

Wat is het leven nu nog waard,
zo velen al die voor hem vielen
na de val van vorst en monarchie.
Zijn beste vrienden heeft hij verloren,
vermorzeld onder de zware wielen
van de strijdwagens der anarchie,

Zijn vonnis was snel uitgeschreven,
een pennenstreek ging door zijn naam,
het einde van zijn droom en idealen.
De nacht loopt nu ten einde,
hij hoort de soldaten al door het raam
men zal hem nu wel komen halen.

Het slot kraakt, de deur zwaait open,
op de binnenplaats met stenen bedekt
staat de muur met de roestige ringen.
De muur waar velen al aan stierven
de stenen gehavend en bevlekt,
door de dodelijke kogels die ze vingen.

Hij voelt hoe wonderlijk kalm hij is
en ziet soldaten staan met strakke gezichten,
jonge mensen aangewezen door het lot.
Hij weigert de blinddoek, hij wil hun zien,
wanneer ze hun geweren op hem richten,
hun vingers zich krommen voor het genadeschot.

Hij denkt aan zijn moeder alleen thuis,
zijn ogen vullen zich met tranen,
zijn lichaam wacht af en verstart.
Het gezamenlijk schot klinkt hard en kort,
zes kogels volgen hun strakke banen,
en doorboren gelijktijdig zijn hart.

De slag is pijnloos maar hevig,
zijn knieën zwichten, hij buigt het hoofd
het vonnis is voltrokken, zonder erbarmen.
Nog even ziet hij het gezicht van moeder,
dan krimpt zijn wereld tot een punt en dooft
zijn dode lichaam trekt zwaar aan zijn armen.

Reacties (0) | 06/12/2018
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Ruud Grootveld

Ik ben voor de oorlog in het voormalige Oost Indië geboren en heb daar mijn jeugd doorgebracht.
In de oorlog in diverse Jappenkampen doorgebracht.
De levensbedreigende situatie daarna deed ons besluiten in 1946 naar Nederland te vluchten.
Na de middelbare school in Apeldoorn heb ik tot mijn pensionnering als Chemisch Technicus bij enkele Chemisch bedrijven gewerkt.
Tijdens mijn pensionering ben ik als hobby gedichten gaan schrijven.

Toon alle gedichten

Favorieten van Ruud Grootveld

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Ruud Grootveld is favoriet bij