Een Paraplu vertelt

Te midden van wel dertig regenschermen
die steeds maar om hem zwermen
en hem met jaloerse blikken bekijken,
terwijl zij zich zelf met hem vergelijken.

Staat hij daar te pronken
met zijn mooi vergulden knop.
Terwijl een dames parapluutje naar hem staat te lonken,
valt hij toch wel heel erg op.

Zijn zilveren baleinen
geven hem uitgeklapt de juiste lijnen.
Het nylon stofje waar hij mee is overtrokken
doen overal de Oh`s en Ah`s ontlokken.

Dan begint hij heel verbaal
met `t vertellen van zijn verhaal.
“`Ja ik ben met heel veel liefde gemaakt in Thailand
en ben toen al heel gauw bij een heuse prins beland.

Bij een prins met een heel mooi jacht,
werd ik aan boord gebracht.
Hij bewonderde mij met ontzag
toen ik voor hem op de tafel lag.

Daarna heeft hij heel veel geld
aan de handelaar voor mij neer geteld.
Zijn naam was Prins The lyniac
hij stelde mij gelijk op mijn gemak.”

“Wanneer jij bij regen waakt over mijn pak en mijn haren
en bij zonneschijn mijn huid beschermd tegen verbranden.
Dan ben jij bij mij in goede handen,
dan zal ik zo lang ik leef jou in een gouden bak bewaren.”

“Voor mij braken toen gouden tijden aan
nooit liet hij mij alleen in mijn gouden bakje staan.
Ten aller tijden mocht ik met hem mee,
na zijn tochten over zee.

Ging hij dan aan land
dan had hij zijn lover boy aan de ene mij altijd in de andere hand
nooit ben ik een moment alleen geweest.
Ik mocht mee naar elk feest.

Hij maakte zijn belofte waar
toen hij stierf stond ik in `t gouden bakje naast zijn baar.
Zijn lover boy heeft mij daarna verkocht.
Nu wordt er een nieuwe eigenaar voor mij gezocht.

Het gouden bakje is aan boord gebleven,
daar wilde de handelaar niet genoeg voor geven.
Dus sta ik nu in deze ordinaire bak
te wachten op de wederkomst van een nieuwe Prins The Lyniac.
DdJ.

www.dichteronderdemolen.eu
306

LoadingVoeg toe als favoriet
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Dolf de Jong

Terug kijkend op de tachtig jaren, dat ik onopgemerkt rondloop op onze aardkloot, waarvan de eerste drie jaren voor mij een mistig verleden zijn. Van daarna is mij veel bijgebleven. Zoals de oorlogsjaren, wij woonden toen in Noordwijk aan zee, vlak achter de Noord Boulevard, naast hotel Den Hollander waarachter zich toen nog een boerderij bevond. Wij speelden daar vaak in de hooiberg. Toen er op de boulevard een bom werd gegooid, werd ook ons huisje zo beschadigd dat wij moesten verhuizen en in Noordwijk Binnen zijn komen wonen. Zo staat mij ook nog helder op het netvlies, de hongerwinter waarin ik bedelend bij de gegoede lui aanbelde voor een boterham en dan thuis de opbrengst kon verdelen onder mijn zwaar zieke vader, broer en zus. Ik mocht toen elke vrijdagavond bij de burgemeester in de keuken komen eten. Voorts stond ik elke dag in de rij bij de gaarkeuken. Ik weet nog, nadat we bevrijd waren, hoe ik met een oom van mij, mee liep naast de colonne weg marcherende Duitse soldaten om daar de weggegooide sigarettenpeuken voor mijn oom op te rapen. Ja zo herinner ik mij nog heel mijn jeugd. Op mijn dertiende ging ik van school en ging met de KW 86 naar zee op haringvangst, om voor thuis de kost te verdienen. ‘s nachts rond twee uur werden wij dan door de schipper gewekt en gingen dan de netten binnenhalen. Ik stond dan als afhouder aan de winch om de drie km lange kabel waar de netten aan vast zaten naar binnen te halen. Wij werkten dan tot een uur of zes en om zeven uur ging een ieder naar de kooi tot de schipper de scheepsbel weer liet klinken. Later heb ik toen ook nog op de KW 38 en op de Vlaardingen 115 gevaren. Daarna werd ik door een Noordwijkse kapitein van coaster Jaba, gevraagd om bij hem als kok te komen varen. Dat heb ik toen een klein jaar gedaan. Ik wilde echter aan dek werken. Ik was echter afgekeurd wegens kleurenblindheid. Ik heb toen zeven jaar op de Rijn gevaren tot daar door de invoering van radar ook de keuring werd ingevoerd en ik geen schipper kon worden. Toen ben ik als scheepscontroleur in de haven gaan werken, om later als veilheidsbeambte de vut in te gaan. Toen ben ik begonnen met het schrijven van gedichten. Ik schrijf verhalende gedichten. Dus geen echte gedichten die lezer driemaal moet herlezen om door te krijgen wat de dichter bedoeld. Ik hou mij daarbij meestal aan een strak rijm beleid. Waardoor mijn werkjes door echte dichters worden aangemerkt als een soort van sinterklaasgedichten. Ik heb het zelfs aangedurfd om een website te maken “ www.dichteronderdemolen.eu “ met voorlopig negentien pagina’s. En een honderdtal gedichten. Ook ben ik zo brutaal geweest, om zelfs een boek te schrijven van 320 pagina`s de titel i: "De oceaan gaf het geheim prijs". Ik heb het in eigen beheer uitgegeven en wat de kosten betreft ben ik daar aardig uitgesprongen.


Toon alle gedichten

Favorieten van Dolf de Jong

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Dolf de Jong is favoriet bij