Kalverliefde

Daar was er eens een kalf
het had wel gehoord van; een koe en een heel paard half,
maar was daar niet veel mee opgeschoten.
Het stond nog stevig op vier poten.

De eeuwige honger van de mens
naar zijn billen en zijn pens
stemde hem niet blij
daar in die groene wei.

Het kalf dacht
is dat nu wat mij wacht
wat is voor mij dan de zin van `t leven
als ik er alleen maar ben om de mens mijn vlees te geven.

Bedenk toch dat ook ik gezond geboren ben
en net als jullie mijn gevoelens ken.
Ik heb reeds iemand op het oog
hij stond naast mij toen ik bij mijn moeder zoog.

Mijn moeder had het direct al in de gaten
en sprak; wil jij dat lonken wel eens laten!
Ik weet niet of de boer van mijn kalverliefde wist,
maar al ras werd hij bij mij weggegrist.

Hij zit nu gevangen in een stal
en ik ging met mijn verdriet door het diepste dal.
Wordt een kalf dan niets gegund?
Houd de mens geen rekening met de gevoelens van een rund?

Denkt de zij slechts aan haar eigen maag,
waarvoor ik de ingrediënten draag.
Ik voel mij zeer gegriefd
want ook een kalf is wel eens verliefd.

Kalverliefde is bij de mensen wel bekend,
maar ook dat wordt door hen weer voor zich zelve aangewend.
Voor hun eigen lusten
als zij elkaar op jonge leeftijd kusten.

Het kalf keek verdrietig rond
terwijl het bij niemand vertroosting vond.
voor haar was slechts de zin van `t leven
zich vet te mesten en de mens zijn kalfsvlees te geven.
DdJ.

LoadingVoeg toe als favoriet
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Dolf de Jong

Terug kijkend op de tachtig jaren, dat ik onopgemerkt rondloop op onze aardkloot, waarvan de eerste drie jaren voor mij een mistig verleden zijn. Van daarna is mij veel bijgebleven. Zoals de oorlogsjaren, wij woonden toen in Noordwijk aan zee, vlak achter de Noord Boulevard, naast hotel Den Hollander waarachter zich toen nog een boerderij bevond. Wij speelden daar vaak in de hooiberg. Toen er op de boulevard een bom werd gegooid, werd ook ons huisje zo beschadigd dat wij moesten verhuizen en in Noordwijk Binnen zijn komen wonen. Zo staat mij ook nog helder op het netvlies, de hongerwinter waarin ik bedelend bij de gegoede lui aanbelde voor een boterham en dan thuis de opbrengst kon verdelen onder mijn zwaar zieke vader, broer en zus. Ik mocht toen elke vrijdagavond bij de burgemeester in de keuken komen eten. Voorts stond ik elke dag in de rij bij de gaarkeuken. Ik weet nog, nadat we bevrijd waren, hoe ik met een oom van mij, mee liep naast de colonne weg marcherende Duitse soldaten om daar de weggegooide sigarettenpeuken voor mijn oom op te rapen. Ja zo herinner ik mij nog heel mijn jeugd. Op mijn dertiende ging ik van school en ging met de KW 86 naar zee op haringvangst, om voor thuis de kost te verdienen. ‘s nachts rond twee uur werden wij dan door de schipper gewekt en gingen dan de netten binnenhalen. Ik stond dan als afhouder aan de winch om de drie km lange kabel waar de netten aan vast zaten naar binnen te halen. Wij werkten dan tot een uur of zes en om zeven uur ging een ieder naar de kooi tot de schipper de scheepsbel weer liet klinken. Later heb ik toen ook nog op de KW 38 en op de Vlaardingen 115 gevaren. Daarna werd ik door een Noordwijkse kapitein van coaster Jaba, gevraagd om bij hem als kok te komen varen. Dat heb ik toen een klein jaar gedaan. Ik wilde echter aan dek werken. Ik was echter afgekeurd wegens kleurenblindheid. Ik heb toen zeven jaar op de Rijn gevaren tot daar door de invoering van radar ook de keuring werd ingevoerd en ik geen schipper kon worden. Toen ben ik als scheepscontroleur in de haven gaan werken, om later als veilheidsbeambte de vut in te gaan. Toen ben ik begonnen met het schrijven van gedichten. Ik schrijf verhalende gedichten. Dus geen echte gedichten die lezer driemaal moet herlezen om door te krijgen wat de dichter bedoeld. Ik hou mij daarbij meestal aan een strak rijm beleid. Waardoor mijn werkjes door echte dichters worden aangemerkt als een soort van sinterklaasgedichten. Ik heb het zelfs aangedurfd om een website te maken “ www.dichteronderdemolen.eu “ met voorlopig negentien pagina’s. En een honderdtal gedichten. Ook ben ik zo brutaal geweest, om zelfs een boek te schrijven van 320 pagina`s de titel i: "De oceaan gaf het geheim prijs". Ik heb het in eigen beheer uitgegeven en wat de kosten betreft ben ik daar aardig uitgesprongen.


Toon alle gedichten

Favorieten van Dolf de Jong

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Dolf de Jong is favoriet bij