Mijn dagelijkse gedachten

Een glimlach is als een lamp aan het venster, van het gezicht dat bewijst dat het hart thuis is.

Van nature zijn alle mensen gelijk. Het zijn hun gewoonten die de verschillen maken.

Leven is zien. Leven is horen. Weten dat je niet voor spek en bonen bent geboren.

Het mooiste tijdverdrijf: dansen op toekomstmuziek.

Aan studie is nooit een einde.

Je kunt niet alle mooie schelpen op het strand verzamelen.

“Het geluk ligt in het aanvaarden van de werkelijkheid.”

“Er is nooit een nacht geweest zonder morgen. ”

Een depressie kan het zand zijn dat de parel maakt.

Intuïtie is verstand dat haast heeft.

Als woorden te kort schieten.

Jouw uitstraling werkt als een bekentenis.
Jouw glimlach is als een lamp
op het venster van jouw gezicht
het bewijst dat jouw hart mijn thuis is.

van nature zijn wij allen gelijk.
Het zijn onze gewoonten die de verschillen maken.
Maar als ik zo naar jou kijk
is `t jou zijn en gewoonten die mij steeds weer raken.

Leven is zien. Leven is horen
wetend dat je niet voor niets bent geboren.
Leven is voelen. Leven is horen.
Daardoor weet ik dat jij voor mij bent geboren.

Het mooiste tijdverdrijf,
is dansen op toekomst muziek.
Maar een nog mooier tijdverdrijf
is de liefde die ik met jou bedrijf.

Aan studie is nooit een einde.
Vandaar dat ik jou altijd blijf bestuderen
ik wil alles tot in de finesses van je leren.
jij bent het die ons begeren verfijnde.

Je kunt niet alle mooie schelpen op het strand verzamelen.
Maar ik vind jou wel het mooiste meisje van Hamelen
met jou wil ik schelpen zoeken op het strand.
Samen hand in hand.

Het geluk ligt in het aanvaarden van de werkelijkheid.
Om met jou de werkelijkheid te aanvaarden
dat kost mij niet veel tijd.
Die bezing ik in alle toonaarden.

Er is nooit een nacht geweest zonder morgen.
Daarover maak ik mij met jou geen zorgen,
maar het kan mij niet snel genoeg weer avond zijn,
want juist de nachten met jou die zijn zo fijn.

Een depressie kan het zand zijn dat de parel maakt.
Doch ook zonder dat jou een depressie raakt
ben jij een parel in het zand
van het Noordwijkse strand.

Intuïtie is verstand dat haast heeft.
Het is juist mijn intuïtie die mij raad geeft
waardoor ik met jou geniet van `t leven
door mij zonder haast aan jou over te geven.
DdJ

LoadingVoeg toe als favoriet
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Dolf de Jong

Terug kijkend op de tachtig jaren, dat ik onopgemerkt rondloop op onze aardkloot, waarvan de eerste drie jaren voor mij een mistig verleden zijn. Van daarna is mij veel bijgebleven. Zoals de oorlogsjaren, wij woonden toen in Noordwijk aan zee, vlak achter de Noord Boulevard, naast hotel Den Hollander waarachter zich toen nog een boerderij bevond. Wij speelden daar vaak in de hooiberg. Toen er op de boulevard een bom werd gegooid, werd ook ons huisje zo beschadigd dat wij moesten verhuizen en in Noordwijk Binnen zijn komen wonen. Zo staat mij ook nog helder op het netvlies, de hongerwinter waarin ik bedelend bij de gegoede lui aanbelde voor een boterham en dan thuis de opbrengst kon verdelen onder mijn zwaar zieke vader, broer en zus. Ik mocht toen elke vrijdagavond bij de burgemeester in de keuken komen eten. Voorts stond ik elke dag in de rij bij de gaarkeuken. Ik weet nog, nadat we bevrijd waren, hoe ik met een oom van mij, mee liep naast de colonne weg marcherende Duitse soldaten om daar de weggegooide sigarettenpeuken voor mijn oom op te rapen. Ja zo herinner ik mij nog heel mijn jeugd. Op mijn dertiende ging ik van school en ging met de KW 86 naar zee op haringvangst, om voor thuis de kost te verdienen. ‘s nachts rond twee uur werden wij dan door de schipper gewekt en gingen dan de netten binnenhalen. Ik stond dan als afhouder aan de winch om de drie km lange kabel waar de netten aan vast zaten naar binnen te halen. Wij werkten dan tot een uur of zes en om zeven uur ging een ieder naar de kooi tot de schipper de scheepsbel weer liet klinken. Later heb ik toen ook nog op de KW 38 en op de Vlaardingen 115 gevaren. Daarna werd ik door een Noordwijkse kapitein van coaster Jaba, gevraagd om bij hem als kok te komen varen. Dat heb ik toen een klein jaar gedaan. Ik wilde echter aan dek werken. Ik was echter afgekeurd wegens kleurenblindheid. Ik heb toen zeven jaar op de Rijn gevaren tot daar door de invoering van radar ook de keuring werd ingevoerd en ik geen schipper kon worden. Toen ben ik als scheepscontroleur in de haven gaan werken, om later als veilheidsbeambte de vut in te gaan. Toen ben ik begonnen met het schrijven van gedichten. Ik schrijf verhalende gedichten. Dus geen echte gedichten die lezer driemaal moet herlezen om door te krijgen wat de dichter bedoeld. Ik hou mij daarbij meestal aan een strak rijm beleid. Waardoor mijn werkjes door echte dichters worden aangemerkt als een soort van sinterklaasgedichten. Ik heb het zelfs aangedurfd om een website te maken “ www.dichteronderdemolen.eu “ met voorlopig negentien pagina’s. En een honderdtal gedichten. Ook ben ik zo brutaal geweest, om zelfs een boek te schrijven van 320 pagina`s de titel i: "De oceaan gaf het geheim prijs". Ik heb het in eigen beheer uitgegeven en wat de kosten betreft ben ik daar aardig uitgesprongen.


Toon alle gedichten

Favorieten van Dolf de Jong

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Dolf de Jong is favoriet bij