Een brug te ver

Als verstart stond zij daar, op die brug
met alleen de reling tegen haar rug.
Met ver onder haar de stromende rivier,
vertwijfelt over haar aanwezigheid hier.

De lucht was hemels blauw,
het kolkende water was asgrauw.
Op de brug regeerde het verkeer,
daar reed het volle leven heen en weer.

Niets meer had zij om nog om te geven,
zij zag de zin niet meer van `t leven.
Hoe hard zij er ook tegen knokte,
het was het water dat haar lokte.

Toen nam zij afscheid van het leven,
maar ongemerkt was het maar voor even.
Zij viel niet in `t water, maar in `t zand.
Ze was in het ruim van een zandschip geland.

Een zandschip met een jonge vrijgezelle schipper.
Die dacht, wat valt daar nu in mijn klipper.
Hij rende, door angstgevoelens overmand,
naar het meisje in het rulle zand.

Verbijsterd keek hij haar aan.
Zij was zojuist gaan staan.
De schipper nam haar hand
en trok haar uit het zand.

In de stuurhut kwam zij op verhaal.
De schipper was heel joviaal.
Plots kreeg`t leven voor haar weer zin,
zij zag opeens een nieuw begin.

Zij is aan boord gebleven,
om met de schipper verder te leven.
De schipper liet een dankwoord schallen
Voor zijn bruid, die uit de hemel was gevallen
DdJ.

230

LoadingVoeg toe als favoriet
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Bedankt Ruud voor je reactie. Nog een prettige dag toegewenst en hartelijk gegroet.
    Dolf.
  2. Een modern sprookje, en toen leefden ze nog lang en gelukkig.

    Een goede dag toegewenst
    Ruud
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Dolf de Jong

Terug kijkend op de tachtig jaren, dat ik onopgemerkt rondloop op onze aardkloot, waarvan de eerste drie jaren voor mij een mistig verleden zijn. Van daarna is mij veel bijgebleven. Zoals de oorlogsjaren, wij woonden toen in Noordwijk aan zee, vlak achter de Noord Boulevard, naast hotel Den Hollander waarachter zich toen nog een boerderij bevond. Wij speelden daar vaak in de hooiberg. Toen er op de boulevard een bom werd gegooid, werd ook ons huisje zo beschadigd dat wij moesten verhuizen en in Noordwijk Binnen zijn komen wonen. Zo staat mij ook nog helder op het netvlies, de hongerwinter waarin ik bedelend bij de gegoede lui aanbelde voor een boterham en dan thuis de opbrengst kon verdelen onder mijn zwaar zieke vader, broer en zus. Ik mocht toen elke vrijdagavond bij de burgemeester in de keuken komen eten. Voorts stond ik elke dag in de rij bij de gaarkeuken. Ik weet nog, nadat we bevrijd waren, hoe ik met een oom van mij, mee liep naast de colonne weg marcherende Duitse soldaten om daar de weggegooide sigarettenpeuken voor mijn oom op te rapen. Ja zo herinner ik mij nog heel mijn jeugd. Op mijn dertiende ging ik van school en ging met de KW 86 naar zee op haringvangst, om voor thuis de kost te verdienen. ‘s nachts rond twee uur werden wij dan door de schipper gewekt en gingen dan de netten binnenhalen. Ik stond dan als afhouder aan de winch om de drie km lange kabel waar de netten aan vast zaten naar binnen te halen. Wij werkten dan tot een uur of zes en om zeven uur ging een ieder naar de kooi tot de schipper de scheepsbel weer liet klinken. Later heb ik toen ook nog op de KW 38 en op de Vlaardingen 115 gevaren. Daarna werd ik door een Noordwijkse kapitein van coaster Jaba, gevraagd om bij hem als kok te komen varen. Dat heb ik toen een klein jaar gedaan. Ik wilde echter aan dek werken. Ik was echter afgekeurd wegens kleurenblindheid. Ik heb toen zeven jaar op de Rijn gevaren tot daar door de invoering van radar ook de keuring werd ingevoerd en ik geen schipper kon worden. Toen ben ik als scheepscontroleur in de haven gaan werken, om later als veilheidsbeambte de vut in te gaan. Toen ben ik begonnen met het schrijven van gedichten. Ik schrijf verhalende gedichten. Dus geen echte gedichten die lezer driemaal moet herlezen om door te krijgen wat de dichter bedoeld. Ik hou mij daarbij meestal aan een strak rijm beleid. Waardoor mijn werkjes door echte dichters worden aangemerkt als een soort van sinterklaasgedichten. Ik heb het zelfs aangedurfd om een website te maken “ www.dichteronderdemolen.eu “ met voorlopig negentien pagina’s. En een honderdtal gedichten. Ook ben ik zo brutaal geweest, om zelfs een boek te schrijven van 320 pagina`s de titel i: "De oceaan gaf het geheim prijs". Ik heb het in eigen beheer uitgegeven en wat de kosten betreft ben ik daar aardig uitgesprongen.


Toon alle gedichten

Favorieten van Dolf de Jong

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Dolf de Jong is favoriet bij