Zo gezegd zo gezeid

Belofte maakt schuld.
en leidt vaak tot ongeduld .
Maar goed begonnen is half gewonnen
en een brutaal mens heeft het derde deel van de wereld,
dus dicht ik onbezonnen.

Oost West, thuis best,
want, zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.
Nu ik heb die klok wel horen luiden,
maar weet niet waar de klepel hangt,
hopend dat mijn poëzie dat gevoel vervangt.

De aanhouder wint,
maar er schuilt een adder onder het gras.
Edoch wetend waar Abraham de mosterd haalt
want als er één schaap over de dam is, dan volgen er meer
en breng ik mijn poëzie met een sneer.

Als de baard het teken van wijsheid was,
zou de bok het wijste zijn.
Een kusje zonder baard is als een eitje zonder zout.
Want een vrijer zonder baard is geen duitje waard,
maar poëzie behoeft persé geen rijm te zijn.

Doch

Je moet meer met dat bijltje gehakt hebben,
want wat de boer niet kent, dat eet hij niet.
Maar een goed begin heeft een goed behagen,
maar het einde zal het laatste dragen.
Hoe men zijn poëzie ook giet.

Al draagt een aap een gouden ring
het is en blijft een lelijk ding.
En op zachte bedden slaapt men vaak het hardst.
Dus ben ik in de aap gelogeerd .
wanneer men mijn poëzie zo bekritiseert.

Een schip op het strand is een baken aan zee.
want, de mens wikt maar God beschikt.
Hoe dichter bij Rome, hoe slechter de christen,
want wat komt van liegen zal ras vervliegen.
Deze wijsheden zullen er in mijn poëzie niet om liegen.

Boos zijn is menselijk, boos blijven is duivels,
een boze buurman is een dagelijks ongeluk.
Beter een goede buur, dan een verre vriend.
Doch de soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend.
Dat is waar ik in mijn poëzie de vruchten van pluk.

Liefde is waar de geldbuidel hangt is een veel gehoorde klank.
Want liefde doet veel, geld dat doet alles.
Als de armoede aan de deur klopt
vervliegt de liefde prompt.
en raakt zelfs de poëzie verstomt.

In nood leert men zijn vrienden kennen
maar aangetrouwd is maar aangewaaid.
Dat is de spijker op zijn kop slaan,
maar ja de beste stuurlui staan aan wal
Dat is met beleving van poëzie toch bovenal.

Ge kunt wel een draai aan iets geven
door roet in het eten te gooien in het leven.
Doch daarmee komt men van de wal in de sloot.
en na zich van de domme te houden
moet men soms krokodillentranen huilen om van poëzie te houden.

Alle hout is geen timmerhout
maar achter de wolken schijnt de zon
en al doende leert men
dat de laatste lootjes het zwaarst wegen
past in poëzie toch heel gedegen.
DdJ.

1112

LoadingVoeg toe als favoriet
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Dolf de Jong

Terug kijkend op de tachtig jaren, dat ik onopgemerkt rondloop op onze aardkloot, waarvan de eerste drie jaren voor mij een mistig verleden zijn. Van daarna is mij veel bijgebleven. Zoals de oorlogsjaren, wij woonden toen in Noordwijk aan zee, vlak achter de Noord Boulevard, naast hotel Den Hollander waarachter zich toen nog een boerderij bevond. Wij speelden daar vaak in de hooiberg. Toen er op de boulevard een bom werd gegooid, werd ook ons huisje zo beschadigd dat wij moesten verhuizen en in Noordwijk Binnen zijn komen wonen. Zo staat mij ook nog helder op het netvlies, de hongerwinter waarin ik bedelend bij de gegoede lui aanbelde voor een boterham en dan thuis de opbrengst kon verdelen onder mijn zwaar zieke vader, broer en zus. Ik mocht toen elke vrijdagavond bij de burgemeester in de keuken komen eten. Voorts stond ik elke dag in de rij bij de gaarkeuken. Ik weet nog, nadat we bevrijd waren, hoe ik met een oom van mij, mee liep naast de colonne weg marcherende Duitse soldaten om daar de weggegooide sigarettenpeuken voor mijn oom op te rapen. Ja zo herinner ik mij nog heel mijn jeugd. Op mijn dertiende ging ik van school en ging met de KW 86 naar zee op haringvangst, om voor thuis de kost te verdienen. ‘s nachts rond twee uur werden wij dan door de schipper gewekt en gingen dan de netten binnenhalen. Ik stond dan als afhouder aan de winch om de drie km lange kabel waar de netten aan vast zaten naar binnen te halen. Wij werkten dan tot een uur of zes en om zeven uur ging een ieder naar de kooi tot de schipper de scheepsbel weer liet klinken. Later heb ik toen ook nog op de KW 38 en op de Vlaardingen 115 gevaren. Daarna werd ik door een Noordwijkse kapitein van coaster Jaba, gevraagd om bij hem als kok te komen varen. Dat heb ik toen een klein jaar gedaan. Ik wilde echter aan dek werken. Ik was echter afgekeurd wegens kleurenblindheid. Ik heb toen zeven jaar op de Rijn gevaren tot daar door de invoering van radar ook de keuring werd ingevoerd en ik geen schipper kon worden. Toen ben ik als scheepscontroleur in de haven gaan werken, om later als veilheidsbeambte de vut in te gaan. Toen ben ik begonnen met het schrijven van gedichten. Ik schrijf verhalende gedichten. Dus geen echte gedichten die lezer driemaal moet herlezen om door te krijgen wat de dichter bedoeld. Ik hou mij daarbij meestal aan een strak rijm beleid. Waardoor mijn werkjes door echte dichters worden aangemerkt als een soort van sinterklaasgedichten. Ik heb het zelfs aangedurfd om een website te maken “ www.dichteronderdemolen.eu “ met voorlopig negentien pagina’s. En een honderdtal gedichten. Ook ben ik zo brutaal geweest, om zelfs een boek te schrijven van 320 pagina`s de titel i: "De oceaan gaf het geheim prijs". Ik heb het in eigen beheer uitgegeven en wat de kosten betreft ben ik daar aardig uitgesprongen.


Toon alle gedichten

Favorieten van Dolf de Jong

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Dolf de Jong is favoriet bij