De stad Nederland anno 3018

De stad Nederland anno 3018.

Naakte bomen zwart en zonder vogels,
steken de takken in de grauwgrijze lucht.
Vliegtuigen fluitend door de lucht als kogels,
beladen met reizigers, terug van hun vlucht.

Nederland heeft zijn flora en fauna verloren,
nog maar één stad doorsneden door veelbaanswegen
De natuur verstikt door verbrandingsmotoren
heeft nooit meer het leven teruggekregen.

Vlak achter elkaar rijden vervoerseenheden,
comfortabel en elektrisch voortbewogen.
Zo worden dagelijks de mensen rondgereden,
alles met veel vernuft en groot vermogen.

Gereinigde lucht stroomt door lange buizen,
als grote aders uit de luchtreinigingsfabriek.
Zich verder verdelend, om de lucht door te sluizen,
de talloze huizen in en ruimten voor publiek.

Ik zocht naar heesters in fris groene perken,
naar een door bomen beschaduwde laan.
Waar zijn de hoge, stille en koele kerken,
mijn hemel, wat heeft men met Nederland gedaan!

Reacties (3) | 15/10/2018
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Na jouw gedicht te hebben gelezen, maakte het, ‘t de hier onderstaande reactie bij mij los. Mooi gedicht van je die elke lezer aan het denken zet.
    Vriendelijke groet
    Dolf.
    • Het gedicht is wat overdreven moet ik zeggen, maar zo zou het kunnen worden als we niet snel genoeg op elektriciteit overgaan.

      Jouw ontboezeming als reactie op mijn gedicht hoop ik evenmin voor onze kleinkinderen om mee te maken.

      Hartelijk dank voor jouw compliment
      voor mijn gedicht die ik al zeker 10 jaar geleden heb geschreven en uit het stof heb gehaald.

      Fijne dag nog
      Ruud
  2. Kinderenn die na ons besstaan
    hebben geen weet van groei en bloei,
    waar zij ook gaan.
    kijken vragend naar oude knoesten in de grond,
    overblijfselen uit een vruchtbaar verleden.
    Waar zij geen weet van hebben
    en op de scholen wordt gemaskeerd,
    uit schaamte over ons falen.
    Wandelend langs windmolens, die bij hun gaan
    die het weinige laatste leven uit de lucht slaan.
    Zij gaan hand in hand over het strand,
    er voor wakend het giftige water niet te beroeren.
    Zwemmen hebbn zij nooit hoeven leren,
    daar zij toch nooit zouden verdrinken.
    Steeds er voor wakend dat hun mobiele
    luchtgenerator tijdig wordt opgeladen.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Ruud Grootveld

Ik ben voor de oorlog in het voormalige Oost Indië geboren en heb daar mijn jeugd doorgebracht.
In de oorlog in diverse Jappenkampen doorgebracht.
De levensbedreigende situatie daarna deed ons besluiten in 1946 naar Nederland te vluchten.
Na de middelbare school in Apeldoorn heb ik tot mijn pensionnering als Chemisch Technicus bij enkele Chemisch bedrijven gewerkt.
Tijdens mijn pensionering ben ik als hobby gedichten gaan schrijven.

Toon alle gedichten

Favorieten van Ruud Grootveld

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Ruud Grootveld is favoriet bij