Tranen

Als al de mensen op dees aarde
eens al hun tranen ik een grote kom bewaarden.
Al de tranen van `t onsterfelijk leed,
welk zo aan de mensen vreet.

Al de tranen ontstaan door nijd
wat past in deze clemmertijd
Al de tranen van berouw
die de mens maar al te gauw verdringen wou.

Al de tranen van spijt
om onze fouten van dees tijd
al de tranen van ellende
welk de mens op aarde kende.

Al de tranen in vergane tijd
ontstaan door grote eenzaamheid.
Al de tranen van smart
welke vloeien uit ons hart.

Al de tranen van een moeder om haar kind
welk zij toch zo zeer bemind
al de tranen van pijn
door hebzucht naar `s anders mijn en dijn.

Als men al deze tranen zou bewaren
en in een grote kom vergaren
hoe groot moest dan die kom wel zijn
je zou er wel in kunnen varen in die tranen van jou en mijn.

Of hoeven wij zelf zo ver niet eens te gaan
is dit door de eeuwen heen niet reeds gedaan
Zijn de zeeën reeds gevuld met alle tranen
en zo geworden tot de grote- stille oceanen?

Maar er zijn ook tranen van blijdschap
tranen van ontroering en tranen van geluk
dit zijn de mooie tranen van het leven
die de mens zijn kracht doen geven.

Bij deze tranen gaat er echt niets stuk
onder deze tranen gaat de mensheid niet gebukt
die zijn ons gegeven
om elk leed te overleven.

Want om al die tranen te weerstaan
moet men sterk in zijn schoenen staan
zou men deze tranen afzonderlijk bewaren
het verschil zou opzien baren.

Je zou geen oceaan, zee, meer, of vijvertje er mee kunnen vullen
is dit dan het bewijs, dat wij onze taak op aarde niet goed vervullen
het zou de ogen kunnen openen van de mens
en hem misschien doen afzien van zijn wens.

Om steeds meer macht en rijkdom te vergaren
en zich ontworsteld van dat juk
zodat de mens uiteindelijk toch zal kunnen varen
in oceanen gevuld met tranen van geluk.
DdJ.

LoadingVoeg toe als favoriet
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Ik heb jouw lange gedicht, met genoegen gelezen.
    Mijn complimenten voor een goedlopend gedicht met een strak rijm.

    Tranen van geluk duren kort omdat de blijdschap overheerst en een blijde lach al snel doorbreekt.
    Tranen van verdriet vragen tijd om de pijn te verdragen en komen vaak terug als de herinnering weer komt.

    Fijne dag Dolf
    Ruud
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Dolf de Jong

Terug kijkend op de tachtig jaren, dat ik onopgemerkt rondloop op onze aardkloot, waarvan de eerste drie jaren voor mij een mistig verleden zijn. Van daarna is mij veel bijgebleven. Zoals de oorlogsjaren, wij woonden toen in Noordwijk aan zee, vlak achter de Noord Boulevard, naast hotel Den Hollander waarachter zich toen nog een boerderij bevond. Wij speelden daar vaak in de hooiberg. Toen er op de boulevard een bom werd gegooid, werd ook ons huisje zo beschadigd dat wij moesten verhuizen en in Noordwijk Binnen zijn komen wonen. Zo staat mij ook nog helder op het netvlies, de hongerwinter waarin ik bedelend bij de gegoede lui aanbelde voor een boterham en dan thuis de opbrengst kon verdelen onder mijn zwaar zieke vader, broer en zus. Ik mocht toen elke vrijdagavond bij de burgemeester in de keuken komen eten. Voorts stond ik elke dag in de rij bij de gaarkeuken. Ik weet nog, nadat we bevrijd waren, hoe ik met een oom van mij, mee liep naast de colonne weg marcherende Duitse soldaten om daar de weggegooide sigarettenpeuken voor mijn oom op te rapen. Ja zo herinner ik mij nog heel mijn jeugd. Op mijn dertiende ging ik van school en ging met de KW 86 naar zee op haringvangst, om voor thuis de kost te verdienen. ‘s nachts rond twee uur werden wij dan door de schipper gewekt en gingen dan de netten binnenhalen. Ik stond dan als afhouder aan de winch om de drie km lange kabel waar de netten aan vast zaten naar binnen te halen. Wij werkten dan tot een uur of zes en om zeven uur ging een ieder naar de kooi tot de schipper de scheepsbel weer liet klinken. Later heb ik toen ook nog op de KW 38 en op de Vlaardingen 115 gevaren. Daarna werd ik door een Noordwijkse kapitein van coaster Jaba, gevraagd om bij hem als kok te komen varen. Dat heb ik toen een klein jaar gedaan. Ik wilde echter aan dek werken. Ik was echter afgekeurd wegens kleurenblindheid. Ik heb toen zeven jaar op de Rijn gevaren tot daar door de invoering van radar ook de keuring werd ingevoerd en ik geen schipper kon worden. Toen ben ik als scheepscontroleur in de haven gaan werken, om later als veilheidsbeambte de vut in te gaan. Toen ben ik begonnen met het schrijven van gedichten. Ik schrijf verhalende gedichten. Dus geen echte gedichten die lezer driemaal moet herlezen om door te krijgen wat de dichter bedoeld. Ik hou mij daarbij meestal aan een strak rijm beleid. Waardoor mijn werkjes door echte dichters worden aangemerkt als een soort van sinterklaasgedichten. Ik heb het zelfs aangedurfd om een website te maken “ www.dichteronderdemolen.eu “ met voorlopig negentien pagina’s. En een honderdtal gedichten. Ook ben ik zo brutaal geweest, om zelfs een boek te schrijven van 320 pagina`s de titel i: "De oceaan gaf het geheim prijs". Ik heb het in eigen beheer uitgegeven en wat de kosten betreft ben ik daar aardig uitgesprongen.


Toon alle gedichten

Favorieten van Dolf de Jong

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Dolf de Jong is favoriet bij