niets

moe in een zaal vol
jassen met aan de kraag
de kapstok nog van gisteren

dan raakt de nacht oog nog sjaal,
juichen wondere teksten als
kleiduiven hun afschot tegemoet
en zijn de zuilen van het piekeren

de prijs van slapeloosheid

gebreide dagdromen met lange
steken en korte mouwen
hebben lak aan pil en wijn

er zegt iemand iets iets iets…..

tenslotte is er niets

wat nog bindt

LoadingVoeg toe als favoriet
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend...

    ja..het afstand nemen en steeds minder
    personificeren...geeft een kil en emotieloos beeld...
    dat zijn vorm en kleur krijgt..
    in de de aankjleding door het tweede en derde garnituur..

    juist dat wat moet binden...

    echte mensen..
    ontbreken...steeds meer en meer...

    geniet een mooi weekend..liefs,
  2. Moeilijk gedicht maar, het lijkt me een afloop van een theater met een leeg verhaal, dat geen indruk maakte en dat de mensen in leegte verder gingen.

    Ebba
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij