Weer die zee

Met mijn blik op `t einder gericht
met een visioen als vergezicht,
dwaalt mijn blik aan de golven voorbij.
Daar aan die einder, daar ben jij.

Te samen hebben wij die golven bevaren,
zeeën als bergen zoo hoog.
Steeds wisten wij het saam te klaren
er was geen zee waar voor jij boog.

Te samen konden wij ze steeds trotseren.
Tot dat het tij ging keren,
om dan de handen saam te vouwen
wetend dat wij op Hem mochten vertrouwen.

De zee was steeds ons toevluchtsoord,
daar hebben wij Zijn stem gehoord.
In het ruisen van de zee.
Wij waren zo te vree.

Dankbaar voor al wat Hij ons gaf
leefden wij samen op een draf,
om nog snel de wereld te verkennen
moesten wij soms samen rennen.

Nu kijk ik naar jouw gezicht
met een blik die op de einder is gericht.
Golven gaan daar aan voorbij
zij dragen jou en mij.

Golven van liefde
zo lang het ons beliefde.
Golven van trouw,
daar ik voor altijd van je hou.

Jouw liefde zal mij sterken
om alles te verwerken
en dankbaar zal ik zijn.
Door Hem ben jij bij mij.
En als `t einder door nevel wordt verhuld,
dan bruist het ongeduld.
Opdat Hij ons in erbarmen
te samen zal omarmen.
DdJ.

Reacties (2) | 04/10/2018
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. De zee weet...

    Mooi gedicht.
  2. Een prachtig liefdevol gedicht Dolf.
    Je zoekt troost aan zee en ook bij God die je dankbaar bent!

    Vandaag een fijne vrijdag toegewenst.
    Hartelijk liefs,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Dolf de Jong

Terug kijkend op de tachtig jaren, dat ik onopgemerkt rondloop op onze aardkloot, waarvan de eerste drie jaren voor mij een mistig verleden zijn. Van daarna is mij veel bijgebleven. Zoals de oorlogsjaren, wij woonden toen in Noordwijk aan zee, vlak achter de Noord Boulevard, naast hotel Den Hollander waarachter zich toen nog een boerderij bevond. Wij speelden daar vaak in de hooiberg. Toen er op de boulevard een bom werd gegooid, werd ook ons huisje zo beschadigd dat wij moesten verhuizen en in Noordwijk Binnen zijn komen wonen. Zo staat mij ook nog helder op het netvlies, de hongerwinter waarin ik bedelend bij de gegoede lui aanbelde voor een boterham en dan thuis de opbrengst kon verdelen onder mijn zwaar zieke vader, broer en zus. Ik mocht toen elke vrijdagavond bij de burgemeester in de keuken komen eten. Ik weet nog, nadat we bevrijd waren, hoe ik met een oom van mij, mee liep naast de colonne weg marcherende Duitse soldaten om daar de weggegooide sigarettenpeuken voor mijn oom op te rapen. Ja zo herinner ik mij nog heel mijn jeugd. Op mijn dertiende ging ik van school en ging met de KW 86 naar zee op haringvangst, om voor thuis de kost te verdienen. ‘s nachts rond twee uur werden wij dan door de schipper gewekt en gingen dan de netten binnenhalen. Ik stond dan als afhouder aan de winch om de drie km lange kabel waar de netten aan vast zaten naar binnen te halen. Wij werkten dan tot een uur of zes en om zeven uur ging een ieder naar de kooi tot de schipper de scheepsbel weer liet klinken. Later heb ik toen ook nog op de KW 38 en op de Vlaardingen 115 gevaren. Daarna werd ik door een Noordwijkse kapitein van coaster Jaba, gevraagd om bij hem als kok te komen varen. Dat heb ik toen een klein jaar gedaan. Ik wilde echter aan dek werken. Ik was echter afgekeurd wegens kleurenblindheid. Ik heb toen zeven jaar op de Rijn gevaren tot daar door de invoering van radar ook de keuring werd ingevoerd en ik geen schipper kon worden. Toen ben ik als scheepscontroleur in de haven gaan werken, om later als veilheidsbeambte de vut in te gaan. Toen ben ik begonnen met het schrijven van gedichten. Ik schrijf verhalende gedichten. Dus geen echte gedichten die lezer driemaal moet herlezen om door te krijgen wat de dichter bedoeld. Ik hou mij daarbij meestal aan een strak rijm beleid. Waardoor mijn werkjes door echte dichters worden aangemerkt als een soort van sinterklaasgedichten. Ik heb het zelfs aangedurfd om een website te maken “ www.dichteronderdemolen.eu “ met voorlopig negentien pagina’s. En een honderdtal gedichten. Ook ben ik zo brutaal geweest, om zelfs een boek te schrijven van 320 pagina`s de titel i: "De oceaan gaf het geheim prijs". Ik heb het in eigen beheer uitgegeven en wat de kosten betreft ben ik daar aardig uitgesprongen.


Toon alle gedichten

Favorieten van Dolf de Jong

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Dolf de Jong is favoriet bij