De verhuizing

Steeds weer hadden zijn kinderen het aangeroerd.
Alie had dan steeds het woord gevoerd.
“Pa zie nu toch zelf ook in
u staat nu voor een nieuw begin.

Moeder die is er nu niet meer
die mooie tijd die keert niet weer
dringt het dan niet tot u door
heus wij hebben het beste met u voor.

Je bent al niet zo best ter been
en alleen is maar alleen
denk toch aan de dag van morgen
wij kunnen u niet verzorgen.

Dat ging wel even in het begin
maar wij hebben ook ons werk en een gezin
Dus pa denk er nog eens over na
De papieren liggen hier in de la.”

Na lang dralen had hij zich er in berust
en regelden zij voor hem een kamer in “Avondrust”
Een kamer met een bed
En een keukentje waarin men koffie zet .

Van alles moest hij afstand doen
van zijn tuin met buxushagen strak en groen
van zijn borders vol met bloemen
te veel om op te noemen.

Zijn huis met alle herinneringen
zijn meubeltjes en vele andere dingen
en wat zou hij daar vinden
niets maar dan ook niets dat hem zou binden.

Daar kwam zoon Arie met de bus
die was door Alie aangewezen voor die klus
Om pa zijn spulletjes te verhuizen
en wat over bleef naar de milieustraat te sluizen.

Haast heel zijn hebben en houwen
zou hij in een vuilcontainer douwen
hij onderdrukte een ingehouden snik
En begroete Arie met een knik.

Hij zei toen onverwacht
“luister Arie ik heb mij toch bedacht
een halve eeuw woonde ik hier met je ma,
nu zij er niet meer is willen jullie dat ik ga.”

Dan vervolgde hij heel zacht
“samen hebben wij jullie hier groot gebracht
niets hebben jullie hoeven ontberen
en een ieder mocht gaan studeren.

Om jullie dit alles te kunnen geven
was ons niets te veel zo hoort men saam te leven
zeg Alie dat ik niet naar Avondrust zal gaan
laat alle spulletjes maar staan.

En zeg Alie dat ik mij wel red
dat ik die verhuizing heb verzet
als het zover is dan mogen jullie op komen draven
want vanuit dit huis wil ik; net als je ma, worden begraven.”
DdJ.

LoadingVoeg toe als favoriet
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Ruud, hopelijk zijn de veranderingen die ik heb doorgevoerd,die,die jij bedoelde. Overigens zit ik er niet zo mee, met mijn 80 jaar zie ik niet alles meer zo scherp. Probeer alles echter wel zo netjes mogelijk te doen en zoek daarom maar al te vaak in Google als ik een schrijfwijze niet weet. Zo erger ik mij flink als ik een afbeelding niet krijg geplaatst boven een gedicht, zoals bij het gedicht SYMFONIE voor het leven tot driemaal toe heb ik het overnieuw geplaatst met een andere foto-instelling en toch is het mij niet gelukt. Dat zit mij dan niet lekker. Maar nog wel bedankt voor je reactie met aanwijzingen.
  2. Een goed verhalend gedicht van een drama dat dagelijks nog plaatsvindt.
    Een kleine opmerking, bij een citaat,
    dubbele punt,aanhalingstekens en een hoofdletter.

    fijne dag nog Dolf
    Ruud
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Dolf de Jong

Terug kijkend op de tachtig jaren, dat ik onopgemerkt rondloop op onze aardkloot, waarvan de eerste drie jaren voor mij een mistig verleden zijn. Van daarna is mij veel bijgebleven. Zoals de oorlogsjaren, wij woonden toen in Noordwijk aan zee, vlak achter de Noord Boulevard, naast hotel Den Hollander waarachter zich toen nog een boerderij bevond. Wij speelden daar vaak in de hooiberg. Toen er op de boulevard een bom werd gegooid, werd ook ons huisje zo beschadigd dat wij moesten verhuizen en in Noordwijk Binnen zijn komen wonen. Zo staat mij ook nog helder op het netvlies, de hongerwinter waarin ik bedelend bij de gegoede lui aanbelde voor een boterham en dan thuis de opbrengst kon verdelen onder mijn zwaar zieke vader, broer en zus. Ik mocht toen elke vrijdagavond bij de burgemeester in de keuken komen eten. Voorts stond ik elke dag in de rij bij de gaarkeuken. Ik weet nog, nadat we bevrijd waren, hoe ik met een oom van mij, mee liep naast de colonne weg marcherende Duitse soldaten om daar de weggegooide sigarettenpeuken voor mijn oom op te rapen. Ja zo herinner ik mij nog heel mijn jeugd. Op mijn dertiende ging ik van school en ging met de KW 86 naar zee op haringvangst, om voor thuis de kost te verdienen. ‘s nachts rond twee uur werden wij dan door de schipper gewekt en gingen dan de netten binnenhalen. Ik stond dan als afhouder aan de winch om de drie km lange kabel waar de netten aan vast zaten naar binnen te halen. Wij werkten dan tot een uur of zes en om zeven uur ging een ieder naar de kooi tot de schipper de scheepsbel weer liet klinken. Later heb ik toen ook nog op de KW 38 en op de Vlaardingen 115 gevaren. Daarna werd ik door een Noordwijkse kapitein van coaster Jaba, gevraagd om bij hem als kok te komen varen. Dat heb ik toen een klein jaar gedaan. Ik wilde echter aan dek werken. Ik was echter afgekeurd wegens kleurenblindheid. Ik heb toen zeven jaar op de Rijn gevaren tot daar door de invoering van radar ook de keuring werd ingevoerd en ik geen schipper kon worden. Toen ben ik als scheepscontroleur in de haven gaan werken, om later als veilheidsbeambte de vut in te gaan. Toen ben ik begonnen met het schrijven van gedichten. Ik schrijf verhalende gedichten. Dus geen echte gedichten die lezer driemaal moet herlezen om door te krijgen wat de dichter bedoeld. Ik hou mij daarbij meestal aan een strak rijm beleid. Waardoor mijn werkjes door echte dichters worden aangemerkt als een soort van sinterklaasgedichten. Ik heb het zelfs aangedurfd om een website te maken “ www.dichteronderdemolen.eu “ met voorlopig negentien pagina’s. En een honderdtal gedichten. Ook ben ik zo brutaal geweest, om zelfs een boek te schrijven van 320 pagina`s de titel i: "De oceaan gaf het geheim prijs". Ik heb het in eigen beheer uitgegeven en wat de kosten betreft ben ik daar aardig uitgesprongen.


Toon alle gedichten

Favorieten van Dolf de Jong

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Dolf de Jong is favoriet bij