Onze samenleving

Het is buiten bitterkoud en guur,
`t is een strenge winter van lange duur.
De mensen lopen buiten met koude handen,
wetend dat thuis de kachel wel zal branden.

Ja de schoorstenen roken overal,
behalve bij den ouwe Pleun van der Stal
en zonder het bij iemand aan te kaarten,
gaf hij ongemerkt de pijp aan Maarten.

Toch zit hij daar steeds voor het raam,
onopgemerkt door de mensen om hem heen
en niemand noemt zijn naam
hij zit daar heel alleen
in zijn stoel voor het raam.

Steeds zit hij daar net achter een geranium,
met op de tafel een klein aquarium.
Maar de visjes er in zij zwemmen niet
en er is geen mens die `t ziet.

In het aquarium van glas en lood
zal men het gespartel niet meer horen
Pleun z`n visjes die zijn dood
want het water is bevroren.

En als er is iemand binnen keek door `t raam
hem viel dan echt niets op,
want Pleun die zat al jaren voor dat raam.
In een oud overhemd en zonder strop.

Maar nu kon men niet meer naar binnen kijken,
en enig medeleven laten blijken.
Het waren de bloemen op de ramen,
die voor een ieder het zicht ontnamen.

De bloemen waren dik en groot
maar niet van de geranium, want die was ook al dood
De bloemen werden zo dik en groot
door de extreme daling van de temperatuur
`t stoken, dat was voor den ouwe Pleun te duur.

Nadat den ouwe Pleun eindelijk werd gevonden,
stond in de plaatselijke krant heel onomwonden.
“Oude man zat zes weken dood in zijn stoel voor `t raam.”
Zonder vermelding van zijn naam.

`T Was zo maar een heel klein stukje in de krant
op pagina zes belandt.
Als afspiegeling van normen en waarden.
ons meegegeven voor `t welzijn op dees aarde
DdJ.

LoadingVoeg toe als favoriet
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Dolf de Jong

Terug kijkend op de tachtig jaren, dat ik onopgemerkt rondloop op onze aardkloot, waarvan de eerste drie jaren voor mij een mistig verleden zijn. Van daarna is mij veel bijgebleven. Zoals de oorlogsjaren, wij woonden toen in Noordwijk aan zee, vlak achter de Noord Boulevard, naast hotel Den Hollander waarachter zich toen nog een boerderij bevond. Wij speelden daar vaak in de hooiberg. Toen er op de boulevard een bom werd gegooid, werd ook ons huisje zo beschadigd dat wij moesten verhuizen en in Noordwijk Binnen zijn komen wonen. Zo staat mij ook nog helder op het netvlies, de hongerwinter waarin ik bedelend bij de gegoede lui aanbelde voor een boterham en dan thuis de opbrengst kon verdelen onder mijn zwaar zieke vader, broer en zus. Ik mocht toen elke vrijdagavond bij de burgemeester in de keuken komen eten. Voorts stond ik elke dag in de rij bij de gaarkeuken. Ik weet nog, nadat we bevrijd waren, hoe ik met een oom van mij, mee liep naast de colonne weg marcherende Duitse soldaten om daar de weggegooide sigarettenpeuken voor mijn oom op te rapen. Ja zo herinner ik mij nog heel mijn jeugd. Op mijn dertiende ging ik van school en ging met de KW 86 naar zee op haringvangst, om voor thuis de kost te verdienen. ‘s nachts rond twee uur werden wij dan door de schipper gewekt en gingen dan de netten binnenhalen. Ik stond dan als afhouder aan de winch om de drie km lange kabel waar de netten aan vast zaten naar binnen te halen. Wij werkten dan tot een uur of zes en om zeven uur ging een ieder naar de kooi tot de schipper de scheepsbel weer liet klinken. Later heb ik toen ook nog op de KW 38 en op de Vlaardingen 115 gevaren. Daarna werd ik door een Noordwijkse kapitein van coaster Jaba, gevraagd om bij hem als kok te komen varen. Dat heb ik toen een klein jaar gedaan. Ik wilde echter aan dek werken. Ik was echter afgekeurd wegens kleurenblindheid. Ik heb toen zeven jaar op de Rijn gevaren tot daar door de invoering van radar ook de keuring werd ingevoerd en ik geen schipper kon worden. Toen ben ik als scheepscontroleur in de haven gaan werken, om later als veilheidsbeambte de vut in te gaan. Toen ben ik begonnen met het schrijven van gedichten. Ik schrijf verhalende gedichten. Dus geen echte gedichten die lezer driemaal moet herlezen om door te krijgen wat de dichter bedoeld. Ik hou mij daarbij meestal aan een strak rijm beleid. Waardoor mijn werkjes door echte dichters worden aangemerkt als een soort van sinterklaasgedichten. Ik heb het zelfs aangedurfd om een website te maken “ www.dichteronderdemolen.eu “ met voorlopig negentien pagina’s. En een honderdtal gedichten. Ook ben ik zo brutaal geweest, om zelfs een boek te schrijven van 320 pagina`s de titel i: "De oceaan gaf het geheim prijs". Ik heb het in eigen beheer uitgegeven en wat de kosten betreft ben ik daar aardig uitgesprongen.


Toon alle gedichten

Favorieten van Dolf de Jong

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Dolf de Jong is favoriet bij