DUIVELSKUNST

Niccolò Paganini (1782 – 1840)

Er voer een rilling door de volle rijen heen,
vooraan moest men zich bedwingen niet te duiken,
wel dampte parfum panisch op uit poederpruiken,
toen hij – laat als altijd – op het podium verscheen.

Haastig ging men waaiers en vlugzout gebruiken.
Hij hoefde niet te stemmen – stond daar alleen,
boven het snel verstommende rumoer versteend.
Iemand meende zelfs een vleugje sulfer te ruiken.

Hij richtte het instrument als wapen op de zaal,
maar zijn strijkstok raakte nauwelijks de snaren,
zodat stilte alom hoorbaar werd als een geruis.

In het schemerlicht tussen virtuoos en geniaal,
viel zijn mefistomasker nauwelijks te ontwaren –
tegen duivelskunst sloeg men besmuikt een kruis.

Reacties (2) | 27/07/2018
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Het publiek vond destijds het spel (en de presentatie) van Paganini ook niet altijd een onverdeeld genoegen. Zijn virtuositeit 'schuurde' nogal eens met de muzikale schoonheid, om een modern woord te gebruiken.
    Dank overigens voor je commentaar.
    Gr
    M
  2. Ik vind het knap, hoe je dat geschreven hebt, maar toch leest het op de één of andere manier niet prettig.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Martin Kageling



Toon alle gedichten

Favorieten van Martin Kageling

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Martin Kageling is favoriet bij