VERBEELDING

Het waren honderddrie├źntwintig treden.
Op een dag had hij die ademloos geteld.
De weidsheid hield zijn keel even omkneld.
Het krioelde van zijn leven diep beneden.

De zon kwam langs de trapgevels gegleden
en wolkenschaduwen leken wel versneld
over het brede plein te vegen om het veld
te ruimen voor de tocht door zijn verleden.

Net als destijds verloor hij zich in het labyrint
dat zijn woonhuis scheidde van de oude stad.
Hij volgde de stegen, het parkje met de vijver,

tot aan het marktplein, waarop hij als kind
(hoofd in de stijve nek) steeds opgekeken had
naar het standbeeld van een dode schrijver.

Reacties (4) | 21/06/2018
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Ik kan me hier een beeld bij vormen. Mooi neergezet.
  2. Absoluut een heel speciaal sonnet en zo knap beeldend en vol herinneringen heb je dit verwoord Martin!
    Mijn complimenten!

    Een fijne verdere donderdag toegewenst.
    Een lieve groet,
  3. Een knap geschreven gedicht, goed beeldend.
    Ik heb het beeld van een grote oude stad, heuvelachtig gebouwd met trappen, misschien Parijs.
    Een hoog standbeeld van een bekende oude schrijver op een marktplein

    Een fijne dag nog,
    Ruud
  4. Prachtig gedicht! Dank je!
    Groetjes, Enny
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Martin Kageling



Toon alle gedichten

Favorieten van Martin Kageling

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Martin Kageling is favoriet bij