Jong verdriet.

LoadingVoeg toe als favoriet

Onbewogen staat hij in de gang,
gevlucht voor dat vreemde daarbinnen,
het stervenswonder dat ging beginnen
dat schrok hem af en maakte hem bang.

De ziekte kwam plotseling en duurde niet lang,
zijn vader bracht hem bij haar binnen,
bij moeder, onherkenbaar al, tussen het linnen,
wat aarzelend gaf hij een zoen op haar wang.

Daar komt vader met roodbehuilde ogen,
hij voelt zich nu eenzaam en een groot verdriet,
rent weg, blindelings, zomaar ergens heen.

Zijn hoop die hij steeds nog had is vervlogen
hij wil nu alleen maar huilen, onbespied,
weggekropen op een plekje voor hem alleen.

Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Prachtig, U bent een zeer begaafd dichter!Naar mijn mening.

    Groet,
    Ebba
  2. Wat een mooi gedicht, Ruud.
    Gr
    M
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Ruud Grootveld

Ik ben voor de oorlog in het voormalige Oost Indiƫ geboren en heb daar mijn jeugd doorgebracht.
In de oorlog in diverse Jappenkampen doorgebracht.
De levensbedreigende situatie daarna deed ons besluiten in 1946 naar Nederland te vluchten.
Na de middelbare school in Apeldoorn heb ik tot mijn pensionnering als Chemisch Technicus bij enkele Chemisch bedrijven gewerkt.
Tijdens mijn pensionering ben ik als hobby gedichten gaan schrijven.

Toon alle gedichten

Favorieten van Ruud Grootveld

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Ruud Grootveld is favoriet bij