ik ben niet stil geweest

ik ben vergeten stil te zijn
toen heel dit land
haar eigen verleden verzweeg
nu dalen mijn gedachten
neer aan de voet
van onderdrukking

wat is er nu veranderd, in Groningen
zijn de kraters de flaters van hen
die nimmer zullen zwijgen, gescheurde
stenen zijn als wegwijzers genummerd
naar het kansspel met slechts verliezers

zelfs heerst er honger in een kamp
bij het vroegere laadstation, en dolen
vrije geesten met groene mutsen
als sabeltand tijgers ongekooid
van Facebook naar Twitter

ook de ongekroonde koning van
schokkend Groningen is
gevlucht met vrouw en ptss naar een
land dat ook in vergetelheid rouwt
om hen die eens dachten dat ze vochten
voor hun land

het liedje, vluchten kan niet meer, of Waarheen
Waarvoor leidt de weg, zoemt als een
jachtvliegtuig door mijn hoofd

ach, wie staat stil bij de gedupeerden
in Groningen? ….Bijna niemand

daarom was ik niet stil en vergat ik
de joden, zigeuners de verzetsstrijder en
ons laffe koningshuis dat toen alras
vertrok naar het land van Brexit en krijtbord

Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Het lijkt me dat het mogelijk is stil te zijn in herdenking en tegelijkertijd ook te denken aan de problemen van Groningers, al zijn die toch van een andere orde. Je hebt je mening in mooie taal en duidelijk gegeven. Over taal gesproken: in de laatste strofe (waar ik het niet helemaal mee eens ben, maar dat terzijde) heb je het over het koningshuis die.... Je zou er van kunnen maken "en leden van ons laffe koningshuis die toen alras vertrokken", een andere maar minder mooie mogelijkheid is die in dat veranderen.

    groet,
  2. Vriend...

    passend...hoe jij het herdenken
    in een groot altruïstisch perspectief plaatst..

    waarbij onze hele leef- en bestaansomgeving betrokken is..

    Ja wij moeten verbinden..in herdenken en de lessen trekken
    voor vandaag en morgen...

    dank..
    en geniet een mooie zondag..
    liefs,

    wil
  3. DICHTERS MOETEN SPREKEN
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij