het huis ademt zware tijden

het huis ademt versnelt de fragmenten uit het verleden,
zwarte sporen hebben de tijd
ontheemd van alle klassieke geluiden
die aan de muren met nagels zijn ingeslagen

noeste werkers drongen
de tijd terug met schaduwslagen
dewelke nu een ieders hart zou breken

moedeloos stort ik mij op de vreugd
die deze dag weer in alle talen zal gaan spreken

ben gehard zoals een stoffig ondergrond zich
laat beschrijven door de vingervluggen, ach
de bevrijding is op handen zolang het huis
de dood niet wil laten sterven

maar niet alles is als een zwarte zwaan die
geschapen is naar het evenbeeld van kwaad
en haat – ik aanbid de schemering die het
beest achterlaat op de vlucht voor jagers

die eens zelf zullen worden gejaagd

Reacties (0) | 26/04/2018
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij