wat ik vrees

wat ik vrees is de waarheid van
mijn gedachten, ze struinen
onbeholpen op zoek naar
die ene nacht

waar ik niet zal spreken tegen de
duisternis met zijn verlaten paden

telkens is er die ene til, het honk dat
me het uitvliegen belemmert, mij
herinnert aan een metgezel
die als verstekeling in me huist

te graag breng ik mijn waarden
ter grave en deponeer wat zachte
mos over de streken die me raken
in de schermutseling met tijd en onraad

maar ik wacht met hese stem
op het moment dat de
verstilling van het rumoer mijn
schuilhut voorgoed zal verlaten

Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Elze,

    mooi dat moment van uitvliegen, dat lang op zich laat wachten, maar dat eens zeker komt.

    4e strofe ten grave?

    hartelijke groet,
  2. Telkens is er iets dat tegenhoudt, dat stoort.
    Derde strofe vind ik heel mooi.

    Laive groet,
  3. Vriend...

    weer in fraaie beeldspraak
    de druk die mens en omgeving..
    op wat voor manier danook..
    op het leven legt in ons bestaan

    de verstekelingen...die met ons leven en reizen...ons \zijn opgedrongen door opvoeding en opleiding..

    die meegraaien in de heb cultuur...

    en daar waar wij vrij willen zijn...........

    in de verstilling van samen...

    Liefs..
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij