Eenzaam verdriet

Ze stond er al heel lang,
doodstil, als gehouwen uit steen,
haar hoofd was licht gebogen
verder was er niemand.

In die rust die op dat kerkhof heerste,
stond ze in stil verdriet alleen,
ze veegde even over haar ogen
met een klein zakdoekje in haar hand.

En toen ineens was ze verdwenen,
alsof ze er zonet niet was geweest,
langzaam liep ik er heen,
naar die plaats waar ze zich bevond.

Een klein graf lag pas gedolven,
maar wat ik daar zag trof mij het meest,
een bosje rode rozen lag er bij een witte steen
waarop maar een heel klein naampje stond.
—=====

Reacties (3) | 01/04/2018
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Ja, dit is eenzaam verdriet.

    (ik ben het met Enny eens wat betreft de laatste zin)

    Hartelijke groet,
  2. Mooi geschreven Ruud, droevig onderwerp.
    Mag ik 1 piepkleine suggestie doen?
    De laatste zin loopt denk ik net iets makkelijker zo:
    “waarop maar een heel klein naampje stond”
    Hartelijke groet,
    Enny Treffers
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Ruud Grootveld

Ik ben voor de oorlog in het voormalige Oost Indië geboren en heb daar mijn jeugd doorgebracht.
In de oorlog in diverse Jappenkampen doorgebracht.
De levensbedreigende situatie daarna deed ons besluiten in 1946 naar Nederland te vluchten.
Na de middelbare school in Apeldoorn heb ik tot mijn pensionnering als Chemisch Technicus bij enkele Chemisch bedrijven gewerkt.
Tijdens mijn pensionering ben ik als hobby gedichten gaan schrijven.

Toon alle gedichten

Favorieten van Ruud Grootveld

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

Ruud Grootveld is favoriet bij