het verdwenen Groninger land

schorre lege velden waken als
duivels over verlaten
steden en dorpen die als luchtkastelen
opdoemen in wrakke doch lange nevelslierten

het leven is vertrokken, slechts wat
ademgeruis slentert nog door het puin
waar in het gruis staat geschreven, dit was
eens ons zo vertrouwde huis

fundamenten ter zicht gesteld door
het kantelen van de aarde schreien
in de felle Januari wind het geschreven
woord waar niemand nog iets over wil vertellen

de stilte is sprakeloos en op het zwijgen
na bijna dood, deze dood lijkt zelfs
ontredderd daar er geen graf bestaat
dat veilig in de armen van

moeder aarde de slaap kan vatten

want de angst regeert, zelfs in de vluchtroutes
van dit bestaan

Reacties (1) | 24/01/2018
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Dit zijn trieste beelden Elze, laten we alsjeblieft hopen dat het nooit zover zal komen!

    Van harte sterkte toegewenst.
    Hartelijk liefs voor een mooie vrijdag vandaag!
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij