de dis, onaangeroerd

ik kan de liefde niet meer raken
zelfs niet wanneer jouw
hand als boter door mijn
vergrijsde haren strijkt

je lach die eens de echo van mijn
schaduw was ligt verstard
aan het einde van deze droom

zelfs in mijn fantasie is het in
mijn slaap erg stil en is het beeld
van geluk niets meer dan de herfst
in de kruin van een boom

gisteren waren de vruchten rijp
maar nu liggen ze onaangeroerd
te wachten op het moment waar ik
mezelf ontbind van vriendschap en van spijt

de kou mijn lief, de kou heeft de zetel
uit mijn hart verdrongen….en de dis

die wacht onaangeroerd op het
breken van de tijd

Reacties (6) | 14/01/2018
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend..

    de fragmenten leven
    hebben allemaal hun uiterste
    houdbaarheden..
    en komen waarschuwen als
    het overschrijden daar is..

    de veelheid grijst..
    en maakt ruimte..
    om te verdelen..wat nog te delen is..op het breken van de tijd..

    dank vriend..
    en koester..het leven,,,

    Liefs..
  2. Elze,

    heel mooi dit gedicht

    hartelijke groet,
  3. In een verdrietige toon neergezet, maar zó gevoelig mooi!

    Een aangename verdere zondag toegewenst Elze.
    Hartelijk liefs,
  4. Leest droevig Elze, maar mooi in woorden geschreven.

    Laive groet,
  5. Pijnlijk mooi Elze.
    Met een warme groet
  6. Dit leest ontzettend verdrietig.

    Een dikke laifs,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij