Ruzie aan het diner

Ze zaten wat verder aan een tafel,
zwijgend in hun eigen chagrijn.
Een knappe vrouw, niet zo jong meer,
boos starend in haar glas wijn
en een wat rossig uitziende heer.

In het conflict dat hier heerste
werd niet gepraat maar kwaad gezwegen,
het “Eigen gelijk” was erg groot.
Toenadering wordt zo niet gekregen
maar eerder de huwelijksdood.

Ik zag de bitterheid in haar ogen
en daarachter toch ook veel verdriet.
Ze keek naar haar verzorgde handen
die doelloos bewogen,
diep in gedachten zag ze ze niet.

Toen stond ze op en keek hem aan,
ze was tot een besluit gekomen.
Legde het voor hem neer,de ring
die ze van haar vinger had genomen,
en zei iets wat ik niet kon verstaan.

Ze passeerde me toen ze naar buiten liep
haar tranen gingen nu pas komen
en namen haar mascara mee.
De man stak de ring in zijn binnenzak
en at rustig verder van zijn diner.

Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Zo geschreven dat je er even bij bent... Mooi gedicht.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: Ruud Grootveld

Ik ben voor de oorlog in het voormalige Oost Indiƫ geboren en heb daar mijn jeugd doorgebracht.
In de oorlog in diverse Jappenkampen doorgebracht.
De levensbedreigende situatie daarna deed ons besluiten in 1946 naar Nederland te vluchten.
Na de middelbare school in Apeldoorn heb ik tot mijn pensionnering als Chemisch Technicus bij enkele Chemisch bedrijven gewerkt.
Tijdens mijn pensionering ben ik als hobby gedichten gaan schrijven.

Toon alle gedichten

Favorieten van Ruud Grootveld

Ruud Grootveld is favoriet bij