In verdronken grijs

het orkest is niet
vooruit te branden
ik voel klam zweet
opkomen in mijn handen
als ik op noten jaag

stroperig golft
een oceaan aan tonen
in verdronken grijs
alle opgezweepte koppen
betalen zo in schuim hun prijs

er zijn geen brekers
die dwars liggen in een
vals akkoorden soort
zij hebben niet gescoord in
gruwelijke middelmatigheid

toch stript wind
met valse luwte en
vervaarlijk scherp basalt
een diepte die het orkest met
plotseling staccato overvalt

violen vlagen tussen
paukenslagen trompetten
schetteren tegendraads in
deze waterval muziek en ik
zing eindelijk weer een hemels lied

wil melker
15/12/2017
www.wilmelkerrafels.deds.nl

Reacties (2) | 16/12/2017
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Bijna kan ik het spelende orkest horen Wil.
    De melodie is schitterend en uitbundig naar het einde toe!

    Een heerlijk muzikaal gedicht dat ik weer graag heb gelezen!
    Hartelijk liefs,
    • Corry..

      ja..als je goed luistert..
      hoor je het orkest van het leven
      ons bestaan spelen..

      maakt niet uit waar.. de melodie is er altijd..

      Dank voor je weer fijne reactie..
      en maak er een muzikale avond van..

      Liefs...
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: wil melker


Wie ben ik..

Het omschrijven
blijft vaak in de
buitenkanten steken..

in wat ik schrijf
kunt u me echt lezen..

veel plezier..

wil

Toon alle gedichten

Favorieten van wil melker

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

wil melker is favoriet bij