knuisten als sluizen

is het mijn weg van hier
tot aan het schelpenpad
waar mijn voortgang werd
verminkt door het knarsen

van de zee

was het een verwrongen perceptie
van het beeld dat ik had verwacht?

ik ruik geen zoete avondlucht
langs het pad dat oeverloos mij
de verte aanreikt die ik toch nimmer
had kunnen belopen

er grenst tijd veel tijd aan de meerpaal
van mijn schorre gedachten, want hoe
zilt mijn adem ook de zee verwacht, drijven
dijken als valse gronden

door de sluizen van mijn knuisten

Reacties (2) | 20/11/2017
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Niet altijd zijn de dingen zoals je in je hoofd had!
    Zoals tijd verglijd veranderen de beelden en ook de geur is-wordt- niet meer dezelfde!

    Mooi geschreven Elze, al maakt het je ook verdrietig!

    Een fijne avond wens ik je toe.
    Hartelijk liefs,
  2. Vriend...

    het totaal gevoel van onmacht..
    van het er echt zijn..
    en delen in de schepping..

    verwoord jij hier op een
    pijnlijk directe wijze..

    ja..de verandering zit niet alleen in jouw perceptie..
    maar ook in het delen van
    een steeds vreemder wordende
    leefomgeving...

    Sterkte,,vriend..

    geniet een mooie ingekeerde
    avond...

    liefs,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij