ontroering

ontroer(ing)

zonder mij dacht ze, ze is mijn
hart dat me beweegt, me complimenteert,
me laat verdwijnen als de massa waakzaam
scharrelt langs hun eigen inbreng

ze dwingt aan op mijn vertrek, legt
een zilte vilt op het voorhoofd en dirigeert
mijn adem langs de finish die ik nooit zal halen

steeds harder slaat haar betoog in het ritme
waarmee ze tot me spreekt

zij weent, ik weerspreek de onrust en bewapen
mijn woorden met een poƫtisch geladen kleinood

totdat de mist zich in mijn ogen nestelt en
me de ontroering brengt die ik voelde
wanneer het houten paard van de kermis
me liet voelen dat het van me hield

dat het een koude snuit betrof dat
deerde immers niet, mijn wang op de zijne

ze wint, ik ga langs de prominenten
die bezwaard zijn met de tijd me schouwen alsof
de donder me begeleidt naar de longen
van het buiten

Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend..

    een heel goede morgen
    voor een mooie zondag..

    en het is fijn om het subtiele proces van nesteling..met jou te delen..

    een nieuw begin..in evaluatie van de oude waarden in zeer
    oorsponkelijke beelden..die in het patina van diepgevoeld
    leven hun glans verloren leken te hebben....

    maar nu is het licht van een nieuw begin..het essentiƫle vertrouwen weer volop uitstralen in een ontiem samen..

    geniet een mooie zondag..
    liefs,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

op zoek naar ruimte tussen chaos en doel omarm ik de stilte die steeds tegen me spreekt.





Toon alle gedichten