ik luister

de met klassiek ge√ętaleerde klanken
tonen mij het beeld van waanzin
die ik met liefde draag in het exotisch
erbarmen waarmee mijn brein is gevuld

het rolgordijn halfstok gestreken markeert
het duister zoals zij het had bedoeld, ze schermt
me af voor de vernedering van de komende nacht
die als een schuifelende sopraan mij de

valsheid van het leven telkens ten gehore brengt

is het een voorbode om het sterven te
verrijken met het lijden dat naarstig mijn
kalmte ontdoet van de bewustwording
die ik eens in mezelf had waargenomen

ergens weet ik dat ook deze belijdenis
door het komend licht zich ontdoet van
de degens die scherpzinnig mijn stigma’s
ontbloten door het gemis dat ik ontwijk

door mijn taal te poseren als kwijting
van het besef dat de tijd geen pauzes kent

Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend...

    de weg naar de ziel..
    is de expositie van leven.

    Kwetsbaarheid etaleren
    lijkt daarmee in strijd

    maar het is uiteindelijk
    de enige mogelijkheid

    om er achter te komen
    hoe wij moeten staan

    in dit licht
    en donker bestaan

    ja bi-polariteit stelt
    zijn eigen eisen..

    maar de muziek van liefde
    zal je altijd de enige weg
    kunnen wijzen...

    tussen de dissonanten
    glanzen de tegels
    van geluk...en gaat
    ook de tijd even stuk..

    geniet een mooie dag..
    liefs..
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

op zoek naar ruimte tussen chaos en doel omarm ik de stilte die steeds tegen me spreekt.





Toon alle gedichten