nog

nog draag ik kleine voeten
in mijn handen op weg naar
de grote aarde, zoekend naar
enig houvast is slechts het

hart het kloppend baken

ogen vertellen zinnen, doch niemand
leest mijn verhaal

het toegekend vermogen om als kind
groter te zijn dan de reikwijdte van de sterren
had reeds het stelsel verlaten

vluchtig als vuur dat telkens wordt aangewakkerd
als de schemer de nacht komt influisteren hangen
wolken als natte matrassen in het late uur

gebonden door tragische plichten ontvouw ik
mijn geest tot een groot tapijt, leg mijn ziel
terzijde en begeef me in de wereld die
als een helderziende mijn vorm boekt

in het model waarvoor ik nooit had gestaan

Reacties (1) | 29/10/2017
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend..

    jij bent in de wereld..
    die wereld maak jij..

    jij en de wereld zijn deel
    van de levenscirkel..

    het zijn jouw ogen
    die kijken..
    jouw stem
    die communiceert..

    in dialoog..
    zonder vijandigheid..
    in het altijd samen zijn..
    het beste met elkaar voor hebben..

    waarbij ook de wereld zijn
    tekortkoming in begrip deelt
    weerbarstig zijn eigen zin
    lijkt te doen..
    maar altijd samen levend..
    in een perspectief van harmonie..

    onzekerheden zijn er tal..
    een menselijke eigenschap..

    alleen het heelal
    kent zijn eigen wetten..
    een brug nog te ver voor ons..

    maar met het derde oog
    is een schitterend perspectief
    in menselijke maat...

    liefde...vriend...
    jezelf warmte en liefde geven
    in het verweven..met het heelal..waarin jij ook deelt...

    Geniet een mooie dag..

    Liefs..
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij