herfst

traag glijdt de dood over
de dorre daken die met pannen
zijn geƫerd, de glans is verstreken
wat rest zijn de nagels van dit seizoen

gisteren sprak de wind nog zacht, breekbaar
teder, tot de nacht brutaal zijn kussens
ging verleggen, nu snurkt de wind met vlagen
storm tegen de reinheid van deze dag

grijze nissen die zich verschuilen tegen zichzelf
blijken te geloven dat de dood voorhanden is
wanneer ik het tuinieren staak en mijn gekooide ren
levenloos verlaat – ik huiver niet maar wens

dat zachte handen me zullen dragen –

achter het venster Oktobert de regen zich in een harnas van mat geslagen glas, het licht onteerd
van de maagdelijke glans huivert als de zeis zich
ontfermt over alles wat in vergankelijkheid verkeert

Reacties (5) | 20/10/2017
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Een emotievol herfstgedicht in een prachtige beeldspraak.
    Gaaf werk Elze!

    Een aangename woensdag toegewenst.
    Hartelijk liefs,
  2. Herfst, de stilte na de storm.
    Kou na de zomer.
    Maar, gelukkig is daar de zachte hand.
    Mooi gedicht Elze.

    Laive groet,
  3. Een mooi herfstgedicht, Elze.

    Ik geniet van de fraaie zinnen.

    Groet,
  4. Vriend..

    je schrijft weer herfst
    op het levenstapijt..

    waarbij vooral de derde en vierde stofe van een universele wisseling spreekt over
    het natuurlijke proces der seizoenen..leven en dood..
    met de geeigende angst en mystiek..

    mijn complimenten..

    geniet een waardevol weekend..
    liefs..
  5. Wauw wat een mooie zinnen Elze
    Geniet nog van het aanrollend blad.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij