Medeleven

langzaam schoven muren
in vervreemding nabij
nog had ik perspectief
maar een diepe angst
nam plotseling bezit van mij

ben naar buiten gegaan
onder de beklemming vandaan
maar niemand keek me aan
allen op pad naar hun doel
in een strak afgemeten pas

ik stond daar alleen
het spel dat zij speelden
was mij onbekend maar
zij waren met velen
inwisselbaar zonder end

er zat geen leven in dit
maatschappelijk bewegen
slechts hout en steen
als restanten uit het vergaan
van een ooit vorig bestaan

dit schouwspel baarde
mij angst voor een desolaat
leven door de medemens vergeten
ik had schaduw en als hoop de dood
die mij glimlachend medeleven bood

wil melker
17/10/2017
www.wilmelkerrafels.deds.nl

Reacties (4) | 17/10/2017
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. ja vriend, als het er op aan komt staan we alleen met onze ziel ... dat geeft niet, zo is het leven ook begonnen

    laifs elze
    • Vriend...

      als mens is het bar eenzaam..
      als zelfs de dood je glimlachend
      medeleven geeft...:)

      Toch voelt het af en toe zo
      in deze kille maatschappij..

      geniet een fijne avond vol menselijke warmte..

      Liefs,
  2. brrrrrrrr. eenzaam

    groet,
    • Thea..

      dank voor je reactie..
      en weet wij gaan daar niet aan meewerken..

      Maak er een mooie sociale avond van..

      Liefs,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: wil melker


Wie ben ik..

Het omschrijven
blijft vaak in de
buitenkanten steken..

in wat ik schrijf
kunt u me echt lezen..

veel plezier..

wil

Toon alle gedichten

Favorieten van wil melker

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

wil melker is favoriet bij