maar vandaag

gisteren toen de regen op mijn wang
nog de adem waarvan ik kleine
wolkjes blijheid blies – met stappen
groter dan de mond van de maan –

was het hart de boekanier
van mijn bestaan

maar vandaag tranen de uren die ik draag
op het smetteloos moment waar tijd
mijn onmacht pand achter mijn verzonnen
deuren, de klink verlegt traag de opening

naar het heden en verschreidt de liefde die ik weiger

iets maant me naar de lach die ik niet wil
herkennen in de spiegel die alle waarheden kent

ik buig mijn hoofd en vang de woorden
die langzaam de waarheid ontbinden in
fragiele daden, de nacht kent geen zoete vlinders
in de roze gloed van duizend sterren

Reacties (3) | 07/10/2017
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. intrigerend geschreven Elze.
    de klink verlegd traag de opening Mooie spil in mooie woordenstroom.
    Groeten van
  2. Maar vandaag is er weer een nieuwe dag. Het gebogen hoofd omhoog en toch de lach... Nadenkgedicht Elze.

    Laive groet,
  3. Vriend..

    een heel goede morgen
    voor een dag met een verdwaald zonnetje..

    Ja
    vaak ben jezelf slachtoffer
    van je eigen kwetsbare..voorzichtige opstelling die zijn woorden leest in de schriften van gisteren..

    en vandaag de zon vergeet
    in het toedekken van openheid..

    die het pad is naar warmte
    van een eerlijke lach...

    Geniet....
    liefs..
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij