het voorportaal

in het voorportaal van luwte
strijk ik met smartelijk trots
langs de glooiingen van het hart

ik ken haar amper, doch wel
heb ik haar verwachtingen ontnomen

ik negeerde het ritme waarmee ze
mijn aandacht vroeg, ik ben slechts
het Wad in de kern van mijn aanwezig zijn

ze weende zoals bomen gillen wanneer
ze ter aarde worden gewerkt, ik was
onbeholpen en als marmer uitgehouwen
uit een rots vol erbarmen

ze sloeg met slagen van binnen uit, dronk
mijn aderen leeg maar mijn mededogen
kende slechts de vaargeul in mijn hoofd

de nacht orkestreerde een ontmoeting tussen ons
ze rimpelde als een zandloper zonder hals, ik
herkende in haar het sterven in dat van mij

ze wilde geen excuus maar wel mijn wil
om het kind in ons samen een
warm en hartelijk onderdak te bieden

Reacties (2) | 12/09/2017
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Een ruimte waar zich van alles afspeelde. Het ritme en het delen bleef en blijft, samen verder.

    Mooi filosofisch gedicht Elze, knap.

    Laive groet,
  2. Vriend..

    de intentie om te leven
    en daarmee jezelf te moeten zijn
    geldt ook voor de ander..

    daar waar het voorportaal
    de ontmoeting onderdak biedt..
    is er al een pad gelopen
    heb jij jezelf en de ander..
    in samen gaan ruimte gegeven..

    en een perspectief..van toekomst..ookal blijkt het heden
    weerbarstig in continuering.
    van het eigene...

    een perspectief van hoop..

    Dank en geniet een echte herfstdag in de volle natuur..

    liefs..
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij