inzegeningen in het bipolaire kind

had ik me in geleerd in de jaren
die nog kwamen, ik weet ze nog, die
falende zorg belaste haar onttrokken geest
van pulp tot schraapmoes

ja, ik kermde om de poes die zwaar gewond die ter deure
was gekropen, maar de heler herbracht de dood
al gauw naar haar grijze kop en vrat het op
( ze lustte alles en schrokte mijn leven naar binnen)

het was altijd herfst, kalende takken die geen blad wilde voeden, geen kruin als pleisterplaats voor de vogels, het ontwijken van liefde en de brenger van haat – dit alles
zag ik als wijde omtrek die gerasterd alles buitensloot

ik heb geklommen in de kluwen die mijn geest me bracht, ze ontwarren doe ik nog steeds doch het spinrag hervat het heden in de hars die me eikt en beschermt voor
de ijs van mijn teveel aan eigen kou

ik herken, maar wil geen hand die reikt, wat ik wil
is een zijn met de wolken en vluchtig als de rijp
die pragmatisch voor me vlucht, deze dissonantie is
de afwezigheid van de leer die mij de kalmte

zou komen inzegenen – ik heb geduld, want ik ben in de leer

Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend..

    het leven in twee werelden
    en de beschadigingen een levenlang moeten meedragen..
    is een onmogelijke taak..

    zeker als kind..heb jij je een wereld eigen gemaakt waarin
    de behoefte aan warmte en liefde..grenzeloos was..

    juist in een tijd dat grenzen verkent moesten worden..

    later..in de ommekeer van hetzelfde laken..een pak..
    toen was alles er..Maar helaas..
    zat jij in een andere wereld..
    waarin alleen overleefd kon worden door jezelf centraal te stellen.....

    bi-polair leven geeft altijd tegenwind...

    tenzij..jij de wind zelf bent...
    en die wijsheid en ervaring ..komt binnen..eindelijk...

    liefs..
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

op zoek naar ruimte tussen chaos en doel omarm ik de stilte die steeds tegen me spreekt.





Toon alle gedichten