als?

niets van wat je bent is nog het begin
van wat je bent geweest, wel dezelfde
ogen maar het licht is breekbaar
zoals een ent in de vorst

zeg me dat je me begrijpt, wil je de morgen
nog ontmoeten of laat jij de nacht in jou
verstijven, het opslaan voor de eeuwigheid
waar stilte geen zonde is

geef me dan voor we slapen gaan een laatste
knuffel, je weet wel, zoals altijd onze hoofden lange
tijd tegen elkaar aan, zeg me dat je niet lijdt of vraag me
om jou de adem te ontnemen die tergend je dagen verlengt

even nog draag ik jouw been in mijn eelterige hand
het voelt koud, kouder dan de winter die jij wellicht
zal vermijden – ach, het verleden dragen we samen
in de vergankelijkheid van dit bestaan

Reacties (2) | 08/09/2017
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend..

    een bijzonder
    en intiem moment
    waar in heden
    de tijd kan breken

    en verleden geen
    begin meer kent..

    Dank voor dit moois..

    liefs,
  2. Ik vind het een heel triestig gedicht.
    je spreekt hier over iemand die de winter niet zal overleven.

    Kippenvelgevoel.


    Groet
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij