door eigen ogen

ik zou bijna willen dichten over
deze dag die in het nat van dit seizoen
dan toch de mooiste kleuren laat schijnen
in een schimp waarin mijn moed verslonken

is tot in de weke grond waarin het graf
transparant staat te waken op de ontginning
van bedrog die diep in dit leven is gelegen

getijden maken slachtoffers, het verhaalt de waarheid
als een vertelsel van vele beschouwingen, de wereld
draaft naar het eind en ik galoppeer in het verleden
waar mijn beeltenis nog in de schaduw van dit moment

met spijt door mijn eigen ogen wordt vermeden

dan legt mijn lief het hoofd te ruste op mijn arm
ze beweegt op het wiegen van mijn hart, dan
zie ik in de golven van haar haar dat ook zij
de herfst al bij zich draagt

Reacties (4) | 07/11/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Helaas worden we dagelijkes geconfronteerd met 'uitersten', waarbij we dan voor onszelf een keuze moeten maken... maar dan...
    een keuze op grond waarvan?
    Ach leg 't hoofd af en toe maar neer.
    Heel mooi geschreven elze; ik ben blij dat jij dat zo kan.
    Een dergelijke vorm is zo veel omvattend, dat ik de oevers van zo een 'pijnlijke zee' soms niet kan bereiken.

    Hier en daar wrakhout
    het hoofd boven water
    uit levensdrift
    deels getraind
    te overleven
    klamp me voor zeker
    aan ogenschijnlijk
    betrouwbaar
    het vlot
    aardig
    voor een nieuwe
    stap op een pad
    op weg naar
    morgen.
    Hartelijke groeten.
  2. Zeker vandaag -althans hier- laat de herfst warme zonnige tinten zien, ondanks dat het vannacht heeft gevroren!

    Bij al het natuurgeweld dat mensen treft is het toch fijn om een liefdevol thuis te hebben met elkaar!
    Een gevoelvol mooi geschreven gedicht!

    Vandaag een aangename herfstdag toegewenst Elze.
    Hartelijk liefs,
  3. Vriend..

    je hebt schoonheid
    aan het moeras onttrokken..

    dat al generaties aan ons zuigt..en met zijn zwavelgassen
    onze geest verstikt..

    schoonheid..die helaas toch
    ook gedoemd is...om ooit
    tenonder te gaan in het
    proces van leven...

    geniet een mooie avond..
    liefs..
  4. Het leven verkleurt ons
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij