afgerukte vlindervleugel

had ik de deur geopend, het kind
verlost van het balanceren dat telkens
het vizier laat vallen nadien het was gericht, slaafs
luistert het hart naar de opname

er zijn geen foto’s die spreken, het verwondt slechts
mijn oog dat het Wad in zich draagt verlost met
touwtjes die vloeibaar uit mijn gelaat worden
losgeknoopt, kleine pluisje moed hangen

aan de kaken van zelfredzaamheid

iets bestrijkt de dag dat als een afgerukte
vlindervleugel het lijf bestookt met rafels
waarvan het niets wil weten, doch het ontvangt
de herfst als een latente aanwezigheid

in de wake van een onontkoombaar verlangen

Reacties (4) | 16/10/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Hoe een vlindervleugel hard en zacht kan zijn.
  2. Mooi dit verlangende gevoel -een basis- in de herfst Elze. Ik gun het jou en ook dat het bereikbaar blijft!

    Een aangename maandag toegewenst.
    Hartelijk liefs,
  3. koesteren Elze we fladderen wat af
    Met een warme herfstgroet.
  4. Vriend...

    in de chaos
    van de dag
    zit zoveel
    variatie..

    dat richting
    bepalen alleen
    mogelijk is..

    met een
    zelfredzaam
    verlangen naar
    de archaïsche
    basis structuur
    van het leven
    als enige houvast..

    dank..en geniet een fijne avond..
    Liefs,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij