late oogst

ingebed aan het ontluisterend oor
verbiedt de nacht de stilte te ervaren
draaft de werkelijkheid maar zachtjes door
in de aandrijfloze tredmolen

het binnenste spreekt met hagelschoten
dorst het gelaat als ware het koren van
een late oogst, het overleven spreekt het
mechanisme aan met parallellen

van een nieuwe orde

dan als de rijp het getergde groen
eerbiedigt en de zon zich ploertig
toont knarst de nieuwe dag toonaangevend
in de verlegde plooien waar grens en duivel

zich kruisen

Reacties (4) | 12/10/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Eerder wordt er niet gedorst... rijpe woorden, laive vriend.
  2. Vriend..

    je laat de tijd weer
    knarsen in archaïsche beelden

    die de essentie van eeuwen
    in het seizoengebeuren

    helpen naar een nieuwe orde..

    fraai...

    liefs,
  3. Elze,

    Onze "gedachte oogst" rijpt daar waar 't rot.

    Groet uit het,
  4. Wij leven op het snijpunt
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij