een impasse

laat me liften aan de berm
waar het de asfalt ontbindt van
van het leven dat tergend de ruimte teistert
die me de adem geeft en ook zal nemen

het geeft niet, spoken zijn niet wit, zandkleurig
als de slaap in mijn ogen, mat geslagen door onrijpe
begrippen, de tijd past niet, de kamer is leeg en het gordijn
grenst aan de waanzin van het letterspel

ik wens mij iets wat ik niet draag, de zomerkleur ligt
nog gebruind op mijn huid, och god wat haat ik die bladeren
die als een doodseskader mij de krochten van dit bestaan
laat zien, ik wijk af en kom nabij, mijn wens ligt

in de hartstocht van wat ik wil
of draait de maan tegendraads, soms net als ik

Reacties (4) | 05/10/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Misschien soms tegendraads maar altijd weer in evenwicht.

    Laive groet,
  2. Vriend..

    de ambivalentie van het bestaan
    gevoelvol beschreven..

    in het komen zit het gaan
    en de keuzes..zijn eigenlijk
    al lang naar de maan

    in de kentering van het seizoen..
    weet eigenlijk niemand nog..
    wat en vooral hoe hij
    iets gaat doen...

    geniet een mooie avond..

    Liefs,
  3. Jouw natuur komt de natuur tegen, ach... ga maar mee.
    Groeten.
  4. Woest en wild zoek jij in tegendraadsheid
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij