harpen als violen

ik kan niet schrijven, als het hart
de zomer diep verteert met woorden
die nooit gezegd maar toch vluchtig
als opgelost verdriet zich nestelen

in de boeien van een dichtgeslibde ader

zelfs nu de zomer haar laatste knopen dicht
en de getrouwe herfst als een botte vlinder
zich voedt met de laatste restjes van zekerheid, speel
ik mij soldaat daar waar mijn Wad zich met afgrijzen

laat afrossen door de windmolens in haar buik

het zicht droomt mijn geweten, ziet harpen als
viool verkleed de helblauwe luchten zuiveren van
aas en volksvermaak, stoïcijns sterven met de navelstreng
gekeerd tegen het vruchtwater van een tamme zee

is het gevang dat mij buiten sluit

Reacties (3) | 19/08/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend..

    Niets blijft de wadden bespaard..

    een windmolenpark..
    het is toch van de gekke..

    net als de horizonvervuiling
    in flevoland..onvoorstelbaar..
    Daar wil je toch niet zijn..
    laat staan wonen..

    dank...voor dit protest..

    liefs.
  2. We flinderen door de natuur alof we weten wat natuur is en hoe te managen...ach.
    Hartelijke groeten.
  3. De wereld veranderd en valt als los zand door onze vingers.. zo machteloos.

    Laifs,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij