Wad, jij verzoent

ik zag je, jouw polder in ‘t hoogelaand
drijvend op het gras de voet gebeend
tot weke aarde het oor gericht naar
de reling van het Wad

wie jij bent, tja wat opgeworpen aarde met de
bolling van een oud huzaar, je nagelriem verankerd
waar het water lestig vele monden voedt, je armen die
de vleugels vangen van een vers gesmede slagpin

ik ken je, je hart verscheurt de horizon in
kwelderlijke prachten waar geen zee je onbemind
laat stuiven als de wind voortijdig door de repen
van jouw knoken voert, de misthoorn valt als

de nacht zich vergist in koers naar schemer
je adem on-bebost de lege velden vloert met een stilte
die jij alleen kan plegen als de priemen je longen
vullen met het gezoute water dat geen vrees bezielt

ik kan je slechts berijden als jij me toelaat
in de teugels van jouw lach, mijn Wad mijn oord
in uitgestreken linnen die vragen naar jouw stem die
mijn schaduw heeft verzoend met alle getijden

van jouw moed

Reacties (8) | 02/07/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Het wad, het paradijs Elze...

    Laive groet,
  2. Een meeslepende ode van bewondering in gave strofen ondergebracht naar een sterk einde. Genoten, elze. Snap alleen niet waarom dat 'mijn' apart op een regel moet staan?
  3. Schitterende liefdevol ode aan elze; een leesgenot.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en heel vredige zondag,
  4. prachtig
  5. Vriend..

    het is een lust om te lezen..
    hoe jij het wad..personifieer

    in menselijke termen,gevoelens..
    en beelden...word jij..een met het wad..als deel van je omgeving..
    en delend in die omgeving..

    waarbij het samen vloeiend zijn vorm en kleur krijgt..in een vitaliteit..
    die eigen is aan leven nu en gaand naar het eeuwige..

    er is geen onderscheid meer..
    als jij haar kust...
    want zij is aangeland..op jouw kust..en deelt
    verzoenend..jouw KUS....

    een fraai werk vriend..waarbij..
    hebben...eindelijk verdrongen
    is door zijn....samen.zijn...

    liefs,
  6. Mooi hoe je opgaat in het ongenaakbare
    Nog een genoegzame dag Elze
  7. Het komt en gaat, het tij doet keren dat wat op het Wad jou doet roeren.
    Hartelijke groeten.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij