het losse zand

de leegte huist in mij
doch mijn onbewoonbaar bestaan
is het middenrif waardoor ik adem
– lucht is de zekerheid die ik aanbid

ruimer dan de leegte kan mijn kamer
niet zijn, het meubilair misstaat wanneer
de zon als een nimf haar schaduw werpt
tegen het fors beslagen plafond

ook de vloer die los van vast mij
laat bewegen in de koers die ‘k volg want geen vaste
hand is me meester in het onderwijs van
een mensenleven lang

zelfs het etiquette dat de leegte omlijst
maakt het gemis dat tastbaar drijft aan
het strand van haar gelaat mij als ingezetene
het fundament dat wankel staat op het losse zand

Reacties (3) | 24/04/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend..

    in het slechten
    van muren..
    verdwijnen structuren

    waar hel
    en hemel
    elkaar raken
    zal het leven
    zich openbaren..

    in het fundament
    van de schepping..

    het zand
    zal bespoeld worden..

    haar losheid bevrucht
    in vrijheid van keuze..

    beelden gaan zich vormen
    in de bezieling
    van het scheppingsmoment..

    een nieuwe cirkel
    van leven..

    Liefs..
  2. Indringende woorden Elze. Het leven is kwetsbaar en betrekkelijk en we moeten het nemen zoals het komt. Dat is de gedachte die bij me opkomt als ik jouw gedicht meerdere keren heb gelezen. Warme groet voor een fijne avond.
  3. Een mensenleven lang... wat is er veel hè Elze, om in dat leven mee te nemen. Een zware rugzak, maar sterke benen om te dragen.

    Een dikke laifs van mie,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij