zij

zij hoeft mijn wangen niet dragen
als haar handen vol liefde mij
getroosten in het nachtelijk veld
waar ik dwaal ergens tussen
vele getuigenissen

toch blijk ik onvindbaar wanneer
haar schaduw zich werpt over mijn
naakte lichaam dat geknield zich verweert
tegen al wat groter is, troost is beneden
mijn trots, mijn trots is het geschrei

dat ik aanbid bij het noemen van mijn eigen naam

ik wandel de dood, sterf het leven en vraag aan
mijn fantasie hoe lang de voortgang des vele
martelingen me blijven smaken in de moed
van mijn vorstelijk bekomend slot

ik ben het riet aan de oever van een nieuw begin, het
raakt mijn geheim maar vlucht desondanks naar het
karton met als inhoud de kleine wakers van het einde, een einde
met een vals begin dat ik begeer zoals de vrucht in haar schoot

zij hoeft mij niet te lieven als de kruiken aan mijn ogen
verstild de lente proeven en ik alle loof ontwijk
dat nog gesneden dient te worden, ik voel me rijk
in mijn veld waar zij heeft gezocht, me geroepen
met haar bezorgde stem

doch, ik laat me niet vinden als mijn lichaam
koud en strak in stilte ligt te zwijgen

Reacties (2) | 14/04/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Een indringend gedicht Elze dat ik meerdere keren heb gelezen. Alles dat we meemaken in het leven bepaalt hoe wij zijn. En uiteindelijk moeten we het zelf verwerken en het een plek geven. Dat is de boodschap die ik eruit haal. Lieve groeten voor een mooie dag vandaag.
  2. Vriend..

    een uitstekende dialoog..
    als monoloog van het leven..
    waar vraag en antwoord
    nooit aansluitend zijn..

    maar slechts een nieuwe
    dimensie aan problemen geven
    in diepgevoelde pijn..

    die de essenties van het zijn
    helder blootlegt...

    te helder
    waar verdoezeling de naam
    van leven krijgt..
    in een verkeerde behandeling..

    juist in de tegenstelling
    huist het perspectief
    dat waarheid heet.. maar
    zelden onder ogen komt
    van hen die liever leugens vreten..
    en alles wat welgevallig klinkt
    willen weten..

    de dialoog die jij
    verwoordt is de monoloog
    van het leven...

    geniet een mooi weekend,

    liefs,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij