ontelbare bloesems

als achterblijver sta ik de dood
te dirigeren langs de balans
van schaduw en inteeltige vruchten

er is niets dat mij nog bindt

tegen het besef, al spreek
ik in eigen woord dat nonchalant
zicht keert van roem naar duiker
waar wallen over oevers zijn gelegd
en tochtige streken zijn gedempt

met daden zonder pragmatisme

doch hoe ik ook waad in ‘ t zeker weten
blijf ik behept met ‘ t onkundige dat me
traineert als volgeling van uitbundige verlangens

het stelsel past als een overspelig
leeg getrokken kostuum waar de afdruk
van ‘ t geslacht het sterven heeft geleid
naar de ontelbare bloesems die mij waren
gekweten door de ratio van moed

was ik dan blijf ik, maar zonder een zelf
raak ik geen voet die me wiegt van
stem naar seizoen

Reacties (2) | 10/04/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Beginnende lees ik net als jij 'als achterblijver..'
    Daar sta je dan halverwege:
    "..doch hoe ik ook waad in ‘ t zeker weten.."
    Maar toch opluchting:
    'gekweten door..'
    naar jouw slotfrase.
    Ik wens je heel veel vertrouwde dagen.
  2. Vriend...


    was ik dan blijf ik, maar zonder een zelf
    raak ik geen voet die me wiegt van
    stem naar seizoen



    een geweldige laatste strofe..
    die precies de essentie duidt
    van het non-dualisme...

    waar het nu telt..
    en verleden en toekomst..
    slechts verschijnselen zijn..

    en wij de ballast daarvan
    los moeten laten..

    dank..en geniet..
    van zoveel bloesem...

    liefs,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij