Kenneth Vermeer

het gelaat gebruind tot
andere inzichten, brengt
compassie dichterbij, het draagt
het vizier als een open boek
op het dagelijkse schilderij

soms kwetsen we de eenvoud
met broze woorden, dan strelen
we de stekels van onbegrip als
ivoren horens, we doen zoals we
zijn ontplooid

want hoe gaaf zijn de rimpels
op ons eigen oppervlak en hoe storend
zijn de strepen van een ander die getooid
is in een andere maat-pak

Reacties (2) | 13/02/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Vriend..

    de vroeger zo geprezen
    medemenselijke tolerantie
    blijkt bij een aantal lieden
    een dun vernisje te zijn..

    waarbij uit de gebroken verf
    haat en destructie druipt..

    dat heb je weer eens fijntjes
    neergezet...

    Liefs,
  2. Ook deze uiting van haat is een spiegel die ons weer eens toomt hoe een deel van onze medemens er in werkelijk uitziet.
    Treffend tonend integer verwoord en neergezet elze.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en vredige, liefdevolle zaterdagnamiddag,
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij