het tolhuis

ineens verdwenen zijn, met
de kleding van de dag nog om het
geweten gewikkeld het haar verkleefd
in lange slierten grijs

onberoerd liggen emoties te eroderen
in de vergankelijkheid van de geest, niets achter
gelaten alsof het er nooit is geweest

wielen wentelen zich naar andere tijden
naar daar waar het zoeken wordt gevreesd
terzijde van de lange asfaltbanen mokert
het groen met weinig blad en tiert de winter

in de voortgang des levens

de wijzer herhaalt de storm
op het slecht verlicht display
dat haperend en hongerig
de zijwinden toelaat

om het roer te bewegen
naar het tolhuis van het leven

Reacties (10) | 24/01/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Het ergste wat er is, om te verdwijnen en nooit weer om te komen.
    Mooi werk Elze. Lieve groeten,

    Marjon
  2. Een typerend gedicht van jou. Ik las het met graagte.
  3. Een mooi gedicht met origineel taalgebruik, Elze.

    Van harte gefeliciteerd ook met je verjaardag.

    Groet,
  4. Vriend..

    eerst even van harte proficiat
    met je verjaardag..en nog veel gezonde en gelukkige jaren..:)

    Een indringend verdwijnen
    uit de gangbare wereld

    naar de geest en techniek
    van hiernaast..

    en de tol..
    is je al vergeven...

    geniet nog een fijne avond..

    Liefs,
  5. De levenscirkel eindigt bij het tolhuis en wie weet reist de geest verder
  6. Mooi verwoord.
  7. De schoonheid van subtiel omschrijven vind ik in dit gedicht.
    Innemende beeldspraak en prachte verse woorden en zinnen.
    Geen afgekloven of voorspelbare wendingen; nee, hier staat achter elke bocht de verrassing.

    Het meest indringende van het tolhuis is dat je niets meer hoeft betalen!

    ***
  8. Iedereen passeert de tolman
  9. in de vergankelijk...
    moet dat niet vergankelijkheid zijn?
    Dit tolhuis graag bezocht.

    Groet
  10. We betalen allemaal onze eigen prijs.. diepgaand en intrigerend gedicht, Elze.

    (is het: vergankelijkheid?)
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij