providentie

het herhalen van streken
onbebost maar in doornen
gelegen splijt de kern met de
oorlog aan mijn voeten

kasten hoger dan mijn lade
ooit gevuld zal zijn stoffen
genadeloos de vernis
van hun geweten

de ruwte wedijvert met het
gemaal dat alles verslindt
naar eer en geweten, ontginnen
heeft geen zin

enkel het spel kent de harde noten
die als rijpe appels zich vermeerderen,

het radiant herkent de observator
telkens aan het stof van zijn
opgepoetst verleden

Reacties (3) | 21/01/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Jij weet treffend tot de essentie door te dringen; allerhande franjes zijn aan jou niet besteed.
    Chapeau.
    Warme vriendschappelijke genegenheid en heel liefdevolle vrijdag,
  2. Vriend..

    onontkoombaar
    neem jij jezelf mee
    in de schaduw
    als je het land opgaat

    met de eenzaamheid
    wedijvert in stilte
    door beweging..

    waar de tegenwind
    jou herkent
    in de dwarsheid
    van je ziel..

    jij die de aarde
    met voetstappen
    hebt bezet..
    om de eenheid
    te benadrukken..

    ook jouw sporen
    zullen de elementen
    bekoren in hun eigen zijn

    jouw radiant
    van de cirkel
    van liefde en pijn..

    Mooi..en maak er
    een fijne weekend van.

    Liefs,
  3. Het is lastig om bij jezelf te blijven, als er al zoveel stof opgewaaid is.
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij