het is verzwegen

de stedelijke verwerving
dreigt het innerlijk ineen te laten storten
het robuust opgezette bijgebouw
vertoont reeds mankementen

kaften brokkelen af, het steen poreus
ratelt als de zon zijn ogen breekt
zelfs schaduwkanten vensteren in
het beluisterd licht

dat achter een gesloten poort opwelt
tot een bron van pijn

de zetel van onrust is bezet met
verdoofde stemmen, hallucinaties zijn
als trofee├źn en coryfee├źn

tijdelijkheid stevent af op een plotselinge daad

het is verzwegen

monden zijn gekluisterd, ze zijn
vereeuwigd in het luchtledige van klei

Reacties (4) | 16/01/2016
Je moet lid zijn om te kunnen reageren.

Recente reacties

  1. Goed zoals jij de gekluisterde monden woorden geeft. Lieve groet.
  2. Pijnlijk mooi dit

    liefs,
  3. Sterk zoals je hier dat gevoel van onmacht verwoordt Elze. Ik heb ze met aandacht gelezen.
    Lieve groet voor een fijne dag vandaag.
  4. Vriend..

    waar aarde altijd
    bij monde van de mens
    gesproken heeft..
    in samen de omgeving dragen..

    zijn de element gekluisterd
    en huivert de klei..

    verstilt zijn stem
    tot de uitbarsting
    daar is...

    en explosiviteit
    transparantie eist
    die tranen regent als sneeuw..

    en de bodem weer
    bedekt met de deken
    van genomen maagdelijkheid..

    onherstelbaar beschadigd...

    Liefs..
<< Terug naar de homepage

Informatie dichter

Dichtersnaam: elze

ik adem de vroege mist in met een gevoel van gelijkwaardigheid, ik streel het zelfs en vraag me af waarom het dan soms niet mistig is





Toon alle gedichten

Favorieten van elze

  • Deze dichter heeft nog geen favorieten.

elze is favoriet bij